All posts by gpadmin

Neidal Anto’s Cruz Fernando

Neidal Anto of Tuticorin has sent two books to me through Ivarius Fernando ,Chennai , a fortnight back. One was on the most revered  Chairman that Tuticorin ever had , CRUZ FERNANDO  and the other on the town Tuticorin itself.

Both well written, in easily readable style, slender in size, flawless in grammar and spelling, appropriately fonted and neatly printed, and moderately priced.

The biography of Cruz Fernando delineates, his early days, his employment in mills, his association with his British masters, his public service in educating the poor boys  off  broker money, his attempts to bring water to thirsty Tuticorin from   the Tamiraparani, his daily  visit to hospital to tend the sick , his laying out the cemetery and the  market, his annoyance at the flea fested- foodstuff sale by the widow, and the compensation he renders to her , the efforts he takes to bring up a municipality building  etc.

All these are well known to any discerning Bharatha and to the enlightened in Tuticorin and elsewhere.  But the  knowledge , Neidhal Anto adds, on the Collector Ash being shot and killed by Vanchi, at Maniyachi in the book indeed is something many of us have so far not heard.He informs us that collector Ash was shot at , not so much for his oppressive handling of Tuticorin national rebels and the riots they caused but for violating the caste code of the times.

Anto would say that Collector Ash did the mistake of taking in his vehicle a low caste  pregnant woman in pangs through high caste street and offended their sentiments.

He would further aver that Ash ordered all his staff irrespective of their caste affiliation,to dine from the same table and drink from the same trough while in office—progressive steps much ahead of the times.

Anto records these information from hearsay. I wish he or some one else who reads these probes further and exposes if any record any where is available to substantiate and lend credit to such averments.

But one comparison comes to my mind. Dyer who massacred the congregation in jalianwallahbagh was reported to have been ired by the insult heaped on a British woman and took revenge on the crowd assembled in the Bagh.

Anto’s  stout defence of Cruz Fernando constructing a memorial for his friend Collector Ash who helped him to bring water to Tuticorin,but held in contempt by Nationalists  when the  nation was fighting against the British for independence is laudable. He informs the reader that it is equal to VOC naming his son Walleshwaran, in gratitude to Justice Wallace a Britisher, who restored his lawyer Sannad when he was in indignant circumstance in life.

There are pages in the biography where Anto bemoans the lack of adequate recognition for this great savant from the community. But books like the one  written by Neidal Anto  highlighting the selfless services of Cruz Fernando I am sure  would hasten the recognition for such noble souls.

On Neidal Anto’s ‘Tuticorin’ next Saturday.

By A.X Alexander

Pongal 2015

Centenary celebration of Holy Ghost Church, Vembar

Vembar’s Holy Spirit church has already been detailed in our earlier article titled “The Holy Spirit Church, Vembar”. It should be noted that the current church was built on 1st February 1915 and next year would be its centenary year.

The church has undergone massive renovation work during the past several months. The renovated church will be ready for the feast of St. Sebastian falling on 20th January. The church will be blessed and re-opened by Rev. Bishop Peter Remigius on 11th January 2015. St. Sebastian’s feast in this church is celebrated with much fanfare and the church’s centenary will be an added celebration.

As part of the centenary celebrations the people of Vembar have planned for a series of events. The agenda and itinerary for next month’s celebrations are given below. Vembar’s church was one of the first to be built by our patron “St. Francis Xavier” and everyone’s welcome to participate in this celebration.

For more information on this church please visit one of our previous article – “The Holy Spirit Church, Vembar“.


by Anton Niresh

Kanyakumari to Muttom – A Travelogue

We have come across many articles in globalparavar covering many of the places wherein Paravars are dwelling. Tuticorin, Vembar, Manapad, Uvari, Alanthalai,

Veerapandiapatinam, Kayalpatinam, Kanyakumari, Perumanal, Kootapuli, Palayakayal, Punnaikayal etc are very familiar to us.

Many of us are aware of our coast line from Vembar to Kanyakumari. But beyond Kanyakumari we have wonderful places which we need to be aware of. From Kanyakumari to the famous Muttom village we need to visit a few places:

  • Kanyakumari
  • Kovalam
  • Puthenthurai
  • Rajakkamangalam
  • Muttom

A scenic 35 km drive from Kanyakumari to Muttom will make you wonder if we are in Kerala or Tamilnadu. Beautiful backwaters of the sea and lush green coconut trees engulfing the whole area reminds us that we are close to Kerala but absolutely within Tamilnadu.Kumari_Church

I do not think we need any introduction to India’s southernmost point with numerous tourist attractions. “Alangara Matha church”  is a must visit which is one of the most beautiful churches in Tamilnadu. This magnificent church has an inner altar considered to be the one built during St. Francis Xavier’s arrival here.

I knew that Tamilnadu doesn’t end here so I decided to take the drive towards Muttom. I started from Kanyakumari at around 2 pm.Kumari_Church_Altar


I drove 3 kms from Kanyakumari and hit a village called “Kovalam” (not the one in Kerala or near Chennai). In fact Kovalam is visible from the shore lines of Kanyakumari. From the “Sunset Point” in Kanyakumari we will be able to see the beautiful landscape of Kovalam.

The church of St. Ignatius in Kovalam  is something to be seen.


I drove another 14 kms from Kovalam passing through a wonderful bridge in Manakudy  cruising through the backwaters and coconut fields to touch Puthenthurai. Yet another village inhabited by Paravars.

Holy Rosary church Puthenthurai is a church to be visited here.


Rajakkamangalam_ChurchAnother 9 kms drive from Puthenthurai took me to a bigger village called “Rajakkamangalam” . 3 years ago my cousin got married to a girl whose native was Rajakkamangalam. Honestly, I had never heard of this place and my curiosity provoked me to learn more. Finally I visited this beautiful place:

Rajakkamangalam is a Panchayat Union of Kanyakumari district. It is one of the nine administrative divisions of the district of Kanyakumari. Azhathangarai-Rajakkamangalam Estuary and Marshy land contains a Coastal ecosystem with Mangroves habitat, sand dunes and sea turtle breeding site near Azhathangarai beach.

This place has one of the richest marine eco-systems to be visited within Tamilnadu.

Our Lady of Good Health Rajakkamangalam is a landmark here.


Director Bharathiraja captured “Muttom” 33 years back when he directed “Alaigal Oivathillai” in 1981. Muttom gained more prominence when Bharathiraja directed “Kadalora Kavithaigal” in 1986. I drove another 9 kms from Rajakkamangalam and reached this beautiful place.

The famous church “All Saints church”  in Muttom was beautifully depicted in Kadalora Kavithaigal. This church is undergoing renovation currently and I’m hoping that it should be ready by next year.

Muttom is a classic beauty and a must see village along the shores of Tamilnadu. The church, the backwaters and the sea waves hitting the rocks are a treat to our eyes. The sunset in Muttom’s coast is something which should never be missed.

The backwaters harbouring several fishing boats is a must watch. Yet another attraction is the famous lighthouse depicted in the movies. After watching the sunset I started returning to Kanyakumari.

A wonderful drive with lots of good places to see, that’s how I would summarise my travel. It’s great to visit these areas and understand the lifestyle of Paravars along with the beautiful churches. There is a Paravar world beyond Kanyakumari, moreover there is lot of Tamilnadu beyond Kanyakumari.

Some Tips for the drive:

  • The roads are really good to have a pleasant drive. I went in a car but I’d recommend riding in a bike which is even more scintillating. We Paravars love our coast line and I’d suggest we shouldn’t stop with Kanyakumari.
  • These places can also be visited after reaching Nagercoil, there is no need for us to come to Kanyakumari. The distance differs if you are travelling from Nagercoil instead of Kanyakumari.
  • Do not miss the sunset and ocean waves at Muttom. Best time would be after 5 pm which will make your visit to Muttom mesmerising.
  • Tides are very strong in Muttom and display boards are kept to caution visitors. Never try venturing into the sea without proper guidance.

by Anton Niresh


panjal-seaகடந்த காலம் என்னும் எல்லையில்லா பெருவெளியில் காலத் தச்சன் கட்டியுள்ள அனுபவம் என்னும் மாபெரும் கோபுரமே வரலாறு பரணி பாயும் தரணியாம் நெல்லை மாவட்டத்தின் எல்லையில் அமைந்திருக்கும் ஒரு குக்கிராமமே பஞ்சல் கி.பி பதிநான்காம் நூற்றாண்டில் நாலாயிரம் வீடுகளை கொண்டு பேரூராக விளங்கிய இக்கிராமம் தற்போது விரல் விட்டு என்னும் அளவிற்கு வீடுகளை கொண்டுள்ளது. (3999 வீடுகளை கொண்டு பின் நாலாயிரமாக கட்டப்பட்ட அம்மன் கோவில் இதற்கு ஒரு சான்று. தற்போது இந்த கோவில் நாலாயிரத்து அம்மன் கோவில் என்று அழைக்கப்படுகிறது. இக்கோவில் பஞ்சலில் இருந்து வடக்கில் 2 கி.மீ தொலைவில் அமைந்துள்ளது). கி.பி 1715-ல் சங்கயத்தான்ரொட்ரீகஸ் என்பவரால் தூய இஞ்ஞிசியாருக்கு சிற்றாலயம் ஒன்று எழுப்பப்பட்டது.

சங்ககாலத்தில் வெவ்வேறு இனத்தவர் இங்கு வாழ்ந்தனர் என்றும் இவர்கள் இந்து முறையை பின்பற்றினர் என்றும் வரலாறு கூறுகிறது. இவர்கள் விவசாயம் மற்றும் மீன்பிடி தொழிலை தங்களது முக்கியத் தொழிலாக கொண்டு வாழ்ந்தனர் என்றும் அறியப்படுகிறது. நாலாயிரம் வீடுகளை கொண்டு செழிப்புற்று விளங்கிய இக்கிராமம் எதனால் கலையிழந்து காட்சியளிக்கிறது என்ற வினாவிற்கு விடைதேடி சென்றேன் பஞ்சல் கிராமத்திற்கு. இது பெருமணலை தலைமை பாங்காகக் கொண்டு பெருமணலிளிருந்து ஒரு கி.மீ தொலைவில் உள்ளது. இங்கு உள்ளவர்கள் சுமார் 300 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் ஏற்பட்ட பஞ்சம், வெள்ள பெருக்கு, நெருப்பினால் ஏற்பட்ட அழிவு, அரசாங்கத்தின் நெருக்கடி, கொள்ளை, நோய், பொருளாதார பற்றாக்குறைவு மற்றும் ஒரு பெண்ணின் சாபம் அதாவது பஞ்சல் கிராமத்திற்கு பொருட்களை விற்கும் ஒரு பெண்மணி சென்றுள்ளார். panjal-ruinsஅங்கு வாழ்ந்த வேற்று இனத்தவ ஆண்களுள் சிலர் அப்பெண்மணியை மோசம் செய்துள்ளனர். எனவே அப்பெண்மணி பஞ்சலில் அமைந்துள்ள சவேரியார் கிணற்று முன் நின்று இக்குடிசைக் கோவிலை நோக்கி இவ்வுர் வறண்ட பூமியாக வேண்டும் இவ்வுரில் ஏழு தலைமுறைக்கு மேல் நிலைக்க கூடாது என்றும் சாபம் விட்டாள். எனவே தான் இவ்வுர் இவ்வாறு கலையிழந்து காணப்படுகிறது என்பது சிலரின் கருத்தாக தெரிகிறது. எனினும் உண்மை நிலை என்னவென்று எவருக்கும் தெரியவில்லை. இவை அனைத்தும் இவ்வுர் கலையிழந்து காணப்படுவதற்கான காரணங்கள் என வாய்மொழி மரபாக கூறப்படுகிறது

கி.பி 1542-ல் சவேரியார் கடல் வழியாக (பெருமணலுக்கு) வருகை புரிந்துள்ளார். இவரே பெருமணலில் வாழ்ந்த மக்களுக்கு கிறிஸ்துவத்தை எடுத்துரைத்து அவர்களுக்கு திருமுழுக்கு கொடுத்துள்ளார் என்று பெருமணல் வரலாறு கூறுகிறது. சவேரியார் தமது முதல் வருகையின் போது பெருமணலை கடந்து செல்கையில் பஞ்சலில் ஒரு புதுமை செய்ததாக கூறப்படுகிறது. தொழு நோயாளி ஒருவரை சவேரியார் எதிர் கொள்கிறார். அவர் உடனடியாக ஒரு தம்ளரில் தண்ணீர் எடுத்து தொழுநோயாளியினுடைய கண்களை கழுவி தண்ணீரை குடித்தார் மீதியை சிறிய குழி ஒன்றில் ஊற்றினார். தொழு நோயாளி உற்சாகம் பெற்றான். அந்த சிறிய குழி தண்ணீர் இன்றும் பஞ்சலில் விளங்கி சவேரியார் கிணற்று தண்ணீர் என்றே அழைக்கப்படுகிறது. ஆயினும் பெருமணலில் மனமாற்றத்தை ஏற்படுத்திய சவேரியார் பஞ்சலில் ஏன் ஏற்படுத்தவில்லை என்ற ஒரு கேள்வி எழுகிறது. பஞ்சல் ஊர் மற்ற கடற்கரை கிராமங்களை விட சற்று உள்ளே அமைந்துள்ளது. எனவே சவேரியார் அவ்வுரின் உள்ளே செல்லாமல் பெருமணல் ஊரைக் கடந்து கூத்தன்குழி கடலோரத்தில் ‘சவேரியார் மடம்;’ என்று அழைக்கப்படும் இடத்திற்கு சென்றுள்ளார் என்று அறியப்படுகிறது. அதன் பிறகு சவேரியார் பெருமணலில் தங்கி அங்கு உள்ளவர்களை மனம் மாற்றியுள்ளார் என்றும் அவர் பஞ்சல் ஊருக்கு செல்லவில்லை என்றும் கூறப்படுகிறது. சவேரியார் வருகைக்கு பின்னர் தென்னிந்தியாவில் குறிப்பாக தமிழகத்தில் போர்த்துகீசியரின் வருகை மிகப்பெரிய விளைவை ஏற்படுத்தியது. இதில் ஒன்று பஞ்சலில் அவர்கள் கட்டிய முதல் குடிசை கோவில். இக்கோவில் கி.பி 18-ம் நூற்றாண்டில் கட்டப்பட்டது. பின்னர் ஏற்பட்ட பிரெஞ்சு ஆட்சி மேலும் பல விளைவுகளை ஏற்படுத்தியது. பின்னர் 1936 ஆல் ஏற்பட்ட இரட்டை ஆட்சி முறை அதாவது கோவா மறைமாவட்டத்திற்கும் கொம்புத்துறை மறை மாவட்டத்திற்கும் எல்லையாக அமைந்தது பஞ்சல, பெருமணல் கிராமங்கள். இவ்விரட்டை ஆட்சி முறையினால் இக்கிராமங்கள் சில காலம் கோவா மறைமாவட்டத்திற்கும் சில காலம் கொம்புத்துறை மாவட்டத்திற்கும் உட்பட்டிருந்தது. பின்னர் கோவா மறை மாவட்ட ஆட்சிக்கு உட்பட்டது அப்போது கோவா மறைமாவட்டத்தில் இருந்து இயேசு சபை குருக்கள் பஞ்சல் கிராமத்திற்கு சென்று அங்கு வாழ்ந்த மக்களுக்கு திருமுழுக்கு வழங்கி கிறிஸ்தவ மக்களாய் மாற்றினார்.

panjal new churchபெருமணல், இடிந்தகரை ஆகிய ஊர்களிலிருந்து பலர் பஞ்சலில் குடியேறினார்கள். ஆனால் பொருளாதார மேம்பாட்டிற்கும் சமூக வாழ்வுக்கும் அவ்விடம் ஏதுவாய் இல்லாததும் மேலும் அரசாங்கம் அவர்களுக்கு நிலையான பட்டா வழங்காததும் மற்றும் அதிக வரி விதித்ததன் காரணமாக சில ஆண்டுகளிலேயே பஞ்சல் ஊரை விட்டுவிட்டு மீண்டும் பெருமணல, இடிந்தகரை ஊர்களுக்கு திரும்பினர். இவ்வாறு பஞ்சலில் இருந்த மற்ற ஊர்களுக்கு சென்று குடியேறினவர்களை பஞ்சலான் பேரன் என்று அழைக்கிறார்கள் இவர்களில் இருவர் தூத்துக்குடி மறைமாவட்டத்தின் ஆயர்களாக திருநிலைபடுத்தப்பட்டது குறிப்பிடத்தக்கது. அதில் ஒருவர் மறைந்த மேதகு தாமஸ் ஆண்டகை அவர்கள் பஞ்சலான் பேத்தியின் மகன், மற்றவர் மேதகு ஆயர் பீற்றர் பர்னாந்து அவர்கள் பஞ்சலான் பேரனின் மகன்.

கி.பி 1715-ல் கட்டப்பட்ட இவ்வாலயம் மூன்று முறை சில மாற்றங்களுடன் திருத்தி அமைக்கப்பட்டு தற்போது முழுவதுமாக இடித்து முன்னால் பங்குதந்தை அருட்பணி ஜெயஜோதி மற்றும் இன்னாள் பங்குதந்தை அருட்பணி கிஷோக் அவர்களின் முயற்சியினாலும் பக்தர்களின் தாராள உதவியினாலும் புதிய திருத்தலமாக எழுப்பப்பட்ட இவ்வாலயம் 2014 ஆகஸ்டு மாதம் 2-ம் நாளன்று தூத்துக்குடி மறைமாவட்ட ஆயர் மேதகு இவோன் அம்புரோஸ் அவர்களால் அர்ச்சிக்கப்பட்டது

panjal-church-functionதூய லொயோலா இஞ்ஞாசியார் பலவித இன்னல்களினாலும் மனக் கவலையினாலும் குழப்பங்களினாலும் தன்னை நாடி வரும் பக்தர்களுக்காக இறைவனிடம் பரிந்து பேசி அவர்களின் தேவைகளை புர்த்தி செய்பவராக விளங்குகிறார். இப்புனிதரின் பெருவிழா ஆண்டுதோறும் ஜீலை மாதம் இறுதியில் அல்லது ஆகஸ்டு மாதம் தொடக்கத்தில் கொண்டாடப்படுகிறது. அவ்வேளையில் அவருடைய திருப்பண்டம் மக்களின் பார்வைக்கு வைக்கப்படுகிறது. இதனால் மக்கள் பக்தியோடும் மிகுந்த விசுவாசத்தோடும் தரிசிக்கிறார்கள்.

எல்லோருக்கும் பாதுகாவலராய் விளங்கும் தூய இஞ்ஞாசியாரின் பாசமுள்ள பிள்ளைகளாய் வாழ்வோம் அவரைப்போல் இயேசுவுக்கு சாட்சிகளாய் திகழ்வோம்!

by Maria Rose Shilpa

A Short film director stands tall

by Cyril Alex

An advanced society is one wherein art and culture finds prime place. Those communities that just survive out of physical labor alone are considered less advanced than the others.  These are great times for Art in our society. Within few years after Tamil cinemas beginnings we produced a Chandrababu. When several sections of our society were unable to read and write we had several poets and writers. Valampuri John and Joe De Cruz have enriched our language. In this series comes a young man whom we are very proud of. Madonne Ashwin from Puthanthurai has won the national award for his Short film. Also his film has been screened in the world famous Canes film festival.

Ashwin is one of the rare talents that emerged from the famous ‘Nalaya Iyakunar’ from Kalaingar TV. This is a conversation with him.

Me: Hi Ashwin. Congrats on the National Award.

 Ashwin:  Hi. Thanks.

Me: Cinema is considered a stigma in our society.How did you come into this? Did you dream of it  early on?

Ashwin: No. I did not have any dreams or interest early on. I became a film enthusiast during college days, by watching lots of movies with friends. When I was working in Bangalore I had attended a course in  ‘Film Camp’. This was a three month course. Sanjay Nambiar was my teacher who taught the basics of film making. Then I jumped into short film making for ‘Nalaya Iyakunnar(NI)’ show. I struggled a lot initially since I did not know anything about the industry. NI made us produce the film as well. So I did not quit my job, since I needed the money (from software job). I used my salary and money from a few friends who sponsored to produce my movies. I came to Chennai during weekends, shoot and move back to Bangalore for work. This is how it started.

 Me: What was the reaction from your parents and relatives?

 Ashwin: My parents were totally against the idea. Now (after the national award) it has come down a bit. Some of my relatives were vehemently against me getting into films. Only my sister stood by me and supported.

Me: are your experiences from young age, from your village and surroundings help in film making?

Ashwin: Certainly. Characters in my films emerge from the various people I’ve met and seen.

Me: About the National award…

Ashwin: I got the award for my short film ‘Dharmam’ which I produced and directed for NI. It was an unforgettable experience getting the award in front of such great film personalities and achievers from across India. I felt as if I’ve been given more responsibility.

Me: What is ‘Dharmam’ about?

Ashwin: A boy reluctantly prepares for a fancy dress competition. In a parallel story a young traffic cop refuses to get bribe. Both realize the meaning of ‘Dharmam’ when they chance upon a beggar. It was named ‘Kaavalthurai’ for NI.

Me: How did you submit your film for the award?

Ashwin: Anyone can submit their film. The jury decides the best once. The name of the jury is kept secret till awards are announced. They do not reveal the name of the people who recommended the film.

Me: Has Dharmam received other awards?

 Ashwin: It was shown in the 2013 Cannes film festival. It won the best film award in ‘Chennai Shorts Global Film Festival’ also won the film of the season in NI.

Me: What are your other important works?

Ashwin: ‘Inbox’ is a short film without any dialogues. So far more than 2,300,000 people have seen this in the Internet. Also I have directed writer Nanjil Naadan’s short story ‘Oru innaattu Mannar’ (a king of this nation). The film was called ‘Ward No. 325’. The actors were all from my village (Puthanthurai) I used live-recording to capture the colloquial language of southern fishermen.

Me: To whom would you like to dedicate this award.

Ashwin: To my friends and to my master Sanjay Nambiar.

Me: Would you encourage our youngsters to get into film making?

Ashwin: Most certainly.. yes.

Me: what should they do to enter films.. and what are the risks in it?

Ashwin: The attitude towards the film industry should change. People think that if you do not have a steady job get into cinema industry. Those who come in with this kind of ambitions or looking for short-cuts never make it. People should view this as an art form and should have the inclination and commitment to learn the art. And that alone is sufficient. It has got a lot of financial risks. That is the only major risk. People should have the right financial backing.

Me: What do you make of the films that have portrayed fishermen or fisher villages so far?

 Ashwin: I have no criticisms. But I feel deeply that none have portrayed them right.

Me: do you intend to make a film on fisher folks?

Ashwin: Yes. Most certainly. I am preparing myself for the same. I first need to learn a lot about our history and background.

Me: The obvious question… what’s next?

Ashwin: I’m readying up for a full length film. Hoping to shoot very soon.

 Me: Well.. All the best.

 Ashwin: Thank you Cyril.

சுட்ட மீனும் சுறாபுட்டும்

நமக்கு இல்லாத பழக்கங்களை நம்மால் புரிந்து கொள்ள முடிவதில்லை. பொதுவாக நமக்கு விளங்காதவைகளை நாம் வெறுக்கவே செய்கிறோம். நம் மூளை செய்யும் வேலை அது. ஒருவருக்கு தெய்வீகமாகப்படும் விஷயங்கள்கூட மற்றவருக்கு அருவறுப்பகத் தோன்றுகிறது. நாம் சிறு வயது முதல் பழக்கப்பட்டு வந்தவைகள்தான் உயர்ந்தது என நமக்கு எண்ணத்தோன்றுகிறது. மதம், ஜாதி சார்ந்த நம் தீவிர (fanatic) மனப்பாங்குகளும் இதைப்போலத்தான்.

பலநேரங்களில் ஒரு மனிதனை மதிப்பிட அவரின் பழக்கவழக்கங்களை நாம் உபயோகிகின்றோம். இவையாவும் (அவருக்கு) கற்பிக்கபட்டவையே என்பதை நாம் பொதுவாக எண்ணி பார்ப்பதில்லை.

நம்மில் இருக்கும் பல பழக்கங்கள் யாரோ நமக்கு சொல்லித்தந்தது அல்லது யாரை பார்த்தோ நாம் கற்றுக்கொண்டது. மதங்களும, ஜாதி பற்றிய கொள்கைகளும்கூட யாரோ நமக்கு ஊட்டிய பால்தான். ஏதோ அவை நாமே உருவாக்கியது போல சில நேரங்களில் நடந்துகொள்கிறோம்.

ஜப்பானில் பல ஜந்துக்களை ருசித்து உண்கின்றனர். அமெரிக்காவில் மாட்டிறச்சியை சுட்டு சாப்பிடுகின்றனர், இதெல்லாம் நம்மில் பலருக்கு வியப்பளிப்பது போலவே நாம் பட்டை இலவஙத்தைப் போட்டு குழம்பு வைத்து அதை சோறில் ஊற்றி சாப்பிடுவது அமெரிக்கர்களுக்கு வியப்பளிக்கிறது. பட்டை மணம் மெற்கு நாடுகளில் இனிப்புகளில் (மட்டும்?) பயன்படுத்தப் படுகின்றது.

பச்சை மீனை சுட்டு உண்பதை மீன் உண்பவர்கள்கூட புரிந்து கொள்வதில்லை. கடல்புறங்களில் பேர்போன ஒரு பழக்கம் அது.

காலப் பயணமாக பின் சென்று நம் முன்னோர்கள்போல வாழும் ஒர் அரிய அனுபவம். இதன் சுவை பற்றி கவிதைகள் வரையலாம். மாமிசம்/மீன் உண்ணாதவர்கள் சில கிழங்கு வகைகளை சுட்டு உண்டு பார்க்கவும். மற்றவர்கள் இந்த அனுபவத்தை பெறுவார்களாக.

சுடுவதற்கு ஐஸ் மீன் உகந்ததல்ல. கடற்கரையில் கிடைக்கும் வாடாத மீன்களைச் சுடுவதே நல்லது. எல்லா வகை மீன்களும் சுட்டால் ருசிப்பதில்லை. அதற்கென்று சில மீன் வகைகள் உள்ளன. சாளை(மத்தி), அயிலை, போன்ற மீன்கள் பெயர்போனவை. முட்டத்தின் கள்ளுக்கடைகளில் சுட்ட பச்சை மீன் மிகப் பிரபலம்.

அவித்த மரச்சீனி(மரவள்ளி) கிழங்கும் சுட்ட பச்சை மீனும் நிகரில்லா இணைகள். இதற்கு மாற்று மரவள்ளிக் கிழங்கும் அவித்த தோடும். தோடு (mussel) என்பது ஒருவகைச் சிப்பி. ஒரு பருவத்தில் முட்டம் மற்றும் கடியப்பட்டிணத்தின் பாறைகளில் அதீதமாக விளையும் இந்தத் தோடுகள். இதைக் கழுவி உப்பு கூட போடாமல் அவிக்கலாம். உப்பு அதிலேயே இருக்கும். மரச்சீனிக் கிழங்குக்கும் இந்த தோடுக்கும் அப்படி ஒரு சம்பந்தம். கள்ளுண்ன சிறந்த கூட்டு.

இந்த அவித்த தோடுகள் அமெரிக்காவின் சீன பஃபேக்களில்(buffet) கிடைக்கின்றன.

எச்சரிக்கை: சென்னை அடுக்கு மாடி வீடுகளில் மீன்சுடுவது உங்கள் பின்புலனை பறைசாற்றுவது போலாகும். மகாபலிபுரம் போன்ற கடற்கரைகளுக்கு சிற்றுலா(picnic) போகும்போது இதை செய்து பார்க்கவும்.

மரவள்ளிக்கிழங்கை, மசாலாவுடன் நெத்திலி போன்ற சிறிய மீன்களைப் போட்டு மசிய அவித்தால் ‘கிழங்குக் களி’. சரவணாபவனின் முதல் மாமிச உணவாக இதை சேர்க்கலாம். மிகச் சத்தான உணவு. இந்தக் கிழங்கை துண்டுகளாக வெட்டி காயப்போட்டால் ‘வெட்டுக் கிழங்கு’. இதுவும் இடித்துக் களியாக்கப்படும்.

‘கூனி’ எனப்படும் சிறிய இரால் வகை ஒன்றை காயவைத்து அதை மிளகு, மசாலாவுடன் இடித்து பொடிசெய்வார்கள். நெத்திலி கருவாடும் இவ்வாறு பொடி செய்யப் படும்.

கடற்கரையின் இட்லி பொடி இது. தேனீர் தவிர வேறெந்தெ உணவுக்கும் சுவை சேர்க்கும். நான் இதை அமெரிக்கவிற்கு அனுமதியின்றி இறக்குமதி செய்திருக்கின்றேன், எனக்கு மட்டுமாக.

கடல்புறங்களில் ஊருக்கு ஊர் மீன்குளம்பு வேறுபடும். மணம் நிறம் குணம் மாறும். எனக்கு சிறிது புளிப்பு தூக்கலக பச்சை மிளகாய் போட்டு வைத்த குளம்பு பிடிக்கும். வேலு மிலிட்ரி போல பூண்டு போட்டு மீன் குளம்பு வைப்பதில்லை.(அதையும் ரசித்து ருசித்திருக்கிறேன்).

மூரை எனப்படுவது கடல் பாறைகளில் ஒட்டி வளரும். மெல்லிய, மண்டையோட்டின் மேற்புரம் போன்ற கூட்டின்மேல், முள் போன்ற குச்சிகள் நீண்டு நிற்கும். காய்ந்த இதன் குச்சிகளை சிலேட்களில் எழுதப் பயன்படுத்துவதுண்டு.

மூரையை உடைத்தால் மஞ்சள் நிறத்தில் ஒர் இளந்திடப்(semi solid) பொருள் இருக்கும். இதை சமைக்காமல் பச்சையாக உண்ணலாம். பாறையிலிருந்து எடுத்து சில மணி நேரங்களுக்குள் இவற்றை உண்ண வேண்டும். முட்டத்தில் பாறைகள் அதிகமானதால் மூரைகளும் அதிகம். எல்லா நேரங்களிலும் இவை கிடைப்பதில்லை. டிசம்பரில் கட்டாயம் கிடைக்கும். மூரைகள் எனக்குப் பிரியம்.வேறெந்த மீனையும் சமைக்காமல் உண்பதில்லை.

குமரிமாவட்டத்தில் அநேகமாக எல்லா பதார்த்தங்களிலும் தேங்காய் சேர்ந்திருக்கும். தலைக்கு தினமும் தேங்கய் எண்ணைதான், சமையலுக்கும். மீன்குழம்புகள் இந்த விதிக்கு விலக்கல்ல.
தேங்காய் இல்லாமல் சமைக்கும் ‘மஞ்சள் தண்ணி’ எங்கள் வீட்டில் பிரசித்தம், தூண்டிலில் பிடித்த மரத்து மீன்களே இதற்கு சிறந்தவை.

சின்ன வெங்காயம் (குமரியில் ‘உள்ளி’), மஞ்சள், புளி, சின்ன சீரகம் சேர்த்து அரைத்து கூட்டப்படும் குளம்பு. பக்கத்து வீட்டுக்காரர்களுக்கு நம் வீட்டின் சமையலை வெளிப்படுதும் குளம்புகளில் இதுவொன்று. மற்றது நண்டுக்கறி.

பழைய சோற்றிற்கு மஞசள் தண்ணி அசாத்திய சுவை சேற்கும். சுடு சோற்றை நன்கு ஆறவைத்தால்தான் மஞசள் தண்ணியின் குணம் தெரியும்.

தேங்காய் இல்லாமல், மாங்காய் போட்டு அவியல் என்று ஒன்று. இரண்டு மூன்று நாட்கள் கெடாமல் இருக்கும். மீன்போட்ட புளிக்காய்ச்சல் இது.

சுறாபுட்டு அதிகமாகப் புழங்கவில்லை. எப்போதாவது சின்ன சுறா மீன்கள் கிடைத்தால் அதை அவித்து, உதிர்த்து, வறுத்து புட்டு செய்வதுண்டு. இந்தப்புட்டை வடைபோல உருட்டி முட்டையில் தோய்த்து பொரிப்பார்கள் சிலர். சைவம் உண்பவர்கள் ஏமாந்து போகுமளவுக்கு இருக்கும். சுறா மீன்களில் மசாலா எளிதில் பிடிபதில்லை அதனால் குளம்பை விட அவியல் அல்லது புட்டுக்குத்தான் அது பெரிதும் பயன்படுத்தப்படுகிறது, திருக்கையும் அதுபோலத்தான்.

சுறா மட்டுமன்றி வாளை மீனிலும் புட்டு நன்றாக வரும். இதில் சதைக்குள் முள் அதிகமிருக்கும் ‘துப்பு வாளை’ புட்டுக்குச் சிறப்பு. சாப்பிடும்போது, முள்ளை, துப்பிக்கொண்டே சாப்பிடவேண்டும். உதிர்த்து விடுவதால் புட்டில் முள் இருப்பதில்லை.

பாம்புபோல நீளமாக, ஆனால் தட்டையாக வெள்ளி பூசிய பட்டை போலிருக்கும் வாளை மீன். முதுகுப்புறத்தில் பச்சை கலந்த நீல நிறம்.

துப்பு வாளை அல்லாத வாளையில் நெய் சுரக்கும். நெய்மீனை விட சுவையாக இருக்கும் அதன் குளம்பு. வாளைக் குளம்பை சுடச்சுட சாப்பிட்டால் மட்டனை மறக்க நேரிடும்.

மீனவர்கள் தட்டு நிறைய சோறு போட்டு சாப்பிடுவது வியப்பாக இருக்கலாம். அத்தனை உடலுழைப்புக்குப் பிறகு அது தவிர்க்க முடியாதது மட்டுமல்ல தேவையானதும்கூட. மீன் இல்லமல் சாப்பாடு இறங்குவதில்லை கடலோர மக்களுக்கு. மீன்பிடிக்கச்செல்லாத நாட்களில் கருவாடு அல்லது இறைச்சிக் குழம்பு கட்டாயம் இருக்கும்.

மீனை பொரித்து உண்பது ஒரு சிறப்பு உணவு. கருவாட்டைப் பற்றி வர்ணிக்கத்தேவயில்லை திரைப்படப் பாடல்களே சான்று.

பெரிய மீன்களை பக்கவாட்டில் இரண்டாய்க் கீறி உப்பு, சில நேரம் மஞ்சள், தடவி காய வைப்பது ஒருவகை, நெத்திலி மீன் போன்ற சிறிய மீன்களை அப்படியே காயப்போட்டு எடுப்பது இன்னொரு வகை. சில பருவங்களில் ஊர் முழுவதும் மீன்கள் காயும். அந்த நேரங்களில் சளி பிடித்திருப்பது நல்லது. கருவாடாகும்வரைதான் இந்த ஊர் மணக்கும் நிலை.

நெத்திலி கருவாடு வீட்டின் அறைகள் முழுக்க, காற்றும் புக முடியாதபடி நிரப்பி வைத்திருப்பதை பார்த்திருக்கிறேன். காயப் போட்ட மீன் மீது பஸ் ஏற்றிச் சென்று அடி/திட்டு வாங்கிய ஓட்டுனர்கள் பலர்.

கருவாட்டுக்கு இடம் விட்டுவிட்டு ரோடு போட்டிருக்கலாமோ?

by Cyril Alex

Sacred Hearts cathedral, Tuticorin

DSCN0379Whilst we have come across the article on Tuticorin’s famous Snows church, we also need to know about another prominent church in Tuticorin, “Sacred Hearts cathedral”.

Sacred Hearts cathedral does not fall on the lines of churches which we have seen so far. This church does not carry the traditional trademark of St. Francis Xavier or the Portuguese architecture or the early 16th century history which other churches possess. But the church has an obvious Paravar connection and we need to know why it became the headquarters of Tuticorin Diocese. Most of the churches in Muthukulithurai fall under this diocese.

Why is it called “Chinna Koil”?

DSCN0390Till independence there were only 2 parishes that existed in Tuticorin – Our Lady of Snows and Sacred Hearts. Sacred Hearts cathedral is much bigger than Our Lady of Snows Basilica, but ironically this church is called as the “Chinna Koil”. Snows church is called as the “Periya Koil”. The naming came because Snows was built much ahead of Sacred Hearts and it received a bigger recognition from the people.

On 12th June 1923 when Tuticorin diocese was created, Sacred Hearts church was elevated to the status of “Cathedral”. This church became the headquarters for Tuticorin diocese and in 1923 Rev. Roche became the first Bishop for this diocese. Subsequently Sacred Hearts cathedral was established as the Bishop House of the diocese.


Goa Mission vs. French Mission

DSCN0405Going back to the early 16th century when Portuguese converted many Paravars to Christians, we can see that there were only 4 dioceses in India. The Portuguese king with Pope’s permission had established these 4 dioceses in India. These 4 were Goa (Headquarters), Cochin (Kerala), Cranganore (Kerala) and Mylapore (Tamilnadu). The villages inhabited by Paravars (Muthukulithurai) came under the diocese of Cochin.

In 1658 Dutch had conquered Tuticorin and other villages by defeating the Portuguese. Years passed and all our churches were governed by Jesuit (Society of Jesus) priests. On July 21 1773 Pope Clement XIV “de-recognised” or “suppressed” the Society of Jesus. The Jesuits took over again after the “Society of Jesus” was restored by Pope Pius VII on 7th August 1814. On the 8th of July 1836, Pope Gregory XVI made Madurai an Apostolic Province. Madurai became the centre of Christianity in Tamilnadu and was handed over to Jesuit priests from France. Pearl fishery coast which came in this new province was entrusted to the Jesuit Missionaries of Thulus Province in France. So this was also called as the “French Mission”.

The Jesuit priests tried to get back the all the parishes that were under the influence of Goan priests which caused riots and confusion. We need to understand that though Jesuits were held responsible for Muthukulithurai several churches were still run by the Goan priests. In short, Portuguese influence never left us and it was considered to be a fight between two nations, France and Portugal. Two factions namely “Goa Mission” (Padroado priests) and “French Mission” (Jesuit priests) prevailed during that time. In view of solving this problem, Pope Leo XIII in 1886, made a concordat with the Portugal government, and put the dioceses of Goa and Mylapore under Padroado. At the same time Tiruchirapalli was declared a separate diocese and the Pearl Fishery Coast came under this.

Church’s construction

DSCN0393Long before Pope Leo XIII put the dioceses of Goa and Mylapore under Padroado priests in 1886 there is a story of how Jesuits were evacuated from Snows church in Tuticorin. In 1839 when Tuticorin was controlled by Madurai mission (Jesuits from France) the head of Paravars in Tuticorin supported the establishment of Goa Mission. For this the head of Paravars ousted the Jesuit priest Fr. Martin from Our Lady of Snows (Periya Koil) and handed it to the Goa mission (Padroado priests). Since Snows church was not in the hands of Jesuits, they wanted to construct a separate church in Tuticorin. After waiting for nearly 9 years the Jesuit priests in Madurai decided to construct a church in Tuticorin. Mr. Manuel Vyagula Motha had a sprawling land (63 acres) which he gave for the church to be built. The construction of Chinna Koil started in 1848 under the supervision of Jesuit priests from Madurai.

The construction began in 1848 by Fr. Piccinelli and a small church was blessed open on January 5th of 1849. Rev. Fr. Kanos who was the bishop of Madurai Apostolic Province blessed the new church. Construction of a bigger church was going on simultaneously around this small church. After 15 years in 1864 the bigger church was completed and this was overseen by Jesuit brother Lamoth who was an expert in construction.

After 45 years in 1909 the church’s side wings were extended. The towers which we see in the front were built in 1948 and were considered to be a great achievement during those times. Bishop Roche (first Bishop of Tuticorin diocese) is credited for raising this tower. Limestone was used to build these towers which were churned by the bulls. Today this church stands as one of the finest French architectural church in India.

Why “Sacred Hearts”?

DSCN0399In 1849 when this church’s construction was completed it was dedicated to the sacred hearts of both Jesus and mother Mary. Hence this church is called as “Sacred Hearts” rather than “Sacred Heart” church which we usually come across.

Tuticorin Diocese

Separated from the diocese of Tiruchirapalli, Tuticorin was created as a diocese and entrusted to the diocesan clergy in 1923. St. Francis Xavier and St. Theresa of Child Jesus were held as the patron saints of the diocese. On April 4, 1930 the five parishes of Kooduthalai, Manapad (Holy Ghost Church), Punnaikayal, Tuticorin (Our Lady of Snows Church) and Vaippar were amalgamated into the diocese.

Today Tuticorin, Vallioor, Kallikulam, Uvari, Manapad, Alanthalai, Vadakankulam, Idinthakarai, Kootapuli, Vembar, Virapandiapatinam etc. fall in the Tuticorin diocese. In short most of Muthukulithurai churches fall in Tuticorin diocese headquartered in the Chinna Koil.

Grottos in the parish

There are 4 Grottos (“Keby”) in this church’s premise, they are:

  • Our Lady of Lourdes
  • St. Joseph
  • St. Theresa
  • St. Francis Xavier

IMG_2194Special features of the church

  • Inner wooden architecture and paintings in stained glasses reflect the French architecture.
  • There is a statue of Jesus Christ in the cross wherein one of his hands embraces St. Francis of Assisi.
  • Finest wooden crafts, not just in the altar but everywhere around the church.
  • The Eucharistic tabernacle is designed as a Pearl, symbolizing Pearly city Tuticorin.
  • The inside of central dome has paintings depicting Jesus Christ, Mother Mary, Angels etc.

by Anton Niresh


Journey through Muthukulithurai
Following the footprints of St. Francis Xavier, I travelled along our coastal villages inhabited by Paravars. There were many interesting things to be noticed – the sea shells, fishing, pearl
harvesting etc. One of the prominent feature that would be noticed by everyone is the churches in these regions and their architecture.

I am listing down the churches that grab our attention:

Kanyakumari – Alangara upakara matha aalayam (Our lady of ransom church)

Kootapuli –  St. Joseph’s church


Perumanal – Our Lady of Visitation


Vadakangulam – Holy Family Church

Uvari – St. Antony’s, Kappal Matha & St. Belevendarar church 



Kooduthalai – St. Thomas church


Periyathalai – St. John’s & St. Stephen’s church

Manapad – Holy Cross church

Manapad1 Manapad2

Alanthalai – St. Peter & St. Paul church

Veerapandiapatinam – St. Thomas church 

Punnaikayal – Our Lady of Rajakanni 

Palayakayal – Paripoorana Matha church (Our Lady of Expectation)

Tuticorin – Our Lady of Snows

Vembar – Holy Ghost church


Of course I missed out few places such as Vaippar, Kamudhi, Idinthakarai etc. due to lack of time. I am sure I will visit them the next time.

 by Anton Niresh


A simple but elegant function was organised by CYRILL  ALEX and DR, MASCARENHAS  in MRF HALL , LOYOLA COLLEGE on 1st February to honour Joe  who has got  SAHITYA ACADEMY AWARD for his novel KORKKAI..

The galaxy that applauded JOE on the occassion included well known writers like INDRA PARTHASARATHY, JAYAMOHAN , CONSTANTINE VAREEDHAIAH , JUSTIN DIWAKKAR,and JOE VAIZ,
The function was presided by A.X. Alexander former Director general of  police and the vote of thanks was proposed by Cyril Alex. IVARIUS Editor Bharather Malar conducted the proceedings.

Joe thanked the organisers for honouring hIm.
The publicity for the function was done by Britto.