Category Archives: General

KAMUTHY CHURCH of ST. ANTONY

dddOn 24th October 2015 the church dedicated to st. ANTONY OF PADUA at Kamuthy was consecrated after renovation at an impressive cost, contributed by not only parishoners but also by others—-friendly Hindus,and Moslems .

The blessong was done by His Grace the Bishop of Sivagangai.Most . Rev. SOOSAIMANICKAM.

Nearly 20 priests of the Diocese  and a Jesuit priest Fr. Leonard, former Principal of St. Josephs college Trichy.and a native of the parish were assisting the Bishop in the ceremonies.

There was a very solemn Mass attended by churchful congregation.
Their choral response during mass evoked piety and reverence in the hearts of all. The choir with instrumental accompaniment,of professionals was a delight to ears and souls.
The sermon by His Grace was to the point.
“”Renovation of churches should aid to renovate our faith . It is a symbol of revival and a catalyst for re energising  our spiritual life.””

The alter made in Teak  of fine quality lent admirable beauty to the church.  The  old and beautiful statues of  Mother  Mary  and  of St.Joseph  were examplary pieces in beauty and serenity. It is very rare to see  such beautiful faces in the statutes in churches these days.
What about  dismantlable statue of  Our Lord in Cross.?
The   face of the old statue   of Jesus in agony done up now  expresses  the  pain he undergoes  and the  trust  he reposes in His Father.

The new Tabernacle with brass front of  radiating rays, fish, amd heart fitted exactly in the backstage  of alter..

The Monstrance  of  nearly three and a half feet height ,while placed in the alter  suited exactly the church.

The real Master Piece  in art work was the  photographically embedding of  the picture of St.ANTONy on a piece of white marble with LED lights to glow it from behind. . This has been placed in the alcove in the front  portion at the root of the spire of the church. This strikes your eyes and inspires adoration to st. Antony.

The choir of the day was   very pleasing to the ears.

A small booklet on ” Kamuthy Pangou”written by Alexander was distributed  to the Bishop, priests  nuns and congregation.The book traced the history of the church, its past parish priests, customs and manners of Kamuthy christians, and contained  a collection of prayers and pamalais in use in  Kamuthy. A  brief introduction to the contents of the book was given by  Alexander.. He placed the church to be in existence from   circa1750..

Jubilation  combined with piety permeated the atmosphere.

By A.X Alexander.

FR. SARTORIO – ON THE HORSE BACK

Readers may kindly refer to my three notes on Kamuthy and its hallowed church dedicated to St. Antony of Padua.

Here is some thing more. But   this is not on the church itself but on one of the early Jesuits — FR. SATORIO who came to Kamuthy and breathed his last afflicted by the dreaded cholera.  His grave is located in the south east corner of the church with an Indian version of grave with a canopy and an epitaph spelling out the year of death as 1852.

Folk lore is abounding on this priest’s concern for the villagers; and elders time and again have spoken that he was still on horse back and trotting in the streets of Kamuthy in the dead of the nights protecting them from the onslaughts of bad spirits, plague, famine etc. Candles are lit in scores and blessed oil is kept for smearing in the canopy to ward off evils.

To  express their gratitude ,the grateful Bharatha devotees , every year ,conduct asanam in the vicinity of the church itself on the day following the festival of St. Antony which  usually falls  on  13 th june.

The asanam is attended not only by the Bharathas   but also by different communities in Kamuthy, signifying the close relationship the community maintains with others in Kamuthy and illustrating the reverence for the Father.

The provocation for this article, stems from my recent re- reading a book on THE JESUITS IN INDIA BY W. STRICKLAND 1850, a British Jesuit.   He portrays the perilous times for the Jesuits of later 17 th century and early 18 th century  and lists out quite a few who fell a victim to Cholera in Madura mission. The heroism of these fallen heroes is so touching, that I wish everyone reads this slender volume reprinted by Asian educational services in 2001.costing   rs 461.

The first to die in cholera was Fr. Fidelis Alexander Martin who when he saw the faithful crying around him when he was sick said ‘’ I did not come to this country to live in it for ever ‘’

Fr. De Bournet who had been in the country and who had been placed under Fr Martin survived him scarcely twenty days after.  The flock felt they had lost a guide in their path to eternity.

The third was Father Alexander de Sardos , who when implored to take care of his health replied that he did not fear death. He kept his soul ready to go before GOD   and passed into eternity on 2nd February 1841.

The fourth was Fr. F. Charingnon who sank in the alter  and died on 21 February 1841.

These were succeeded in deaths by cholera by Frs F.  Garnier,superior of the mission , Peter Faurie. Claude de Champes, Louis du Ranquet, Francis Perrin, Louis Berlandis.

For some time there was a lull. But in July 1846 cholera again struck and Fr. St Ferriol, Fr. O Kenny, Fr. Audibert, Fr. F. Barret.were lost.

In 1849 Fr. Ponsdiver fell a victim.

1850 cholera again claimed a victim and this time it was a young priest not ordained a year. FR.Sartorio was a savoyard by birth and had proceeded to India before his novice- ship ended. He was one of the first priests ordained by the present bishop Dr. Canoz and was much loved by his companion.  He had just begun his labour among the natives, when he was sent to a village where violent dispute was raging, to endeavour to reconcile the adversaries. He was making some progress in this good work when he was seized with cholera, which was ravaging the village, and after a short illness died.’’

The village that had a raging conflict was Kamuthy  .  The death year mentioned in the epitaph slab is 1852. But Father Strickland would state that he died in 1850. Fr.Strickland published the book in 1852.

I feel there might be an error in the year mentioned in the slab.

What ever be the year of death of FR . Sartorio, in the psyche of Kamuthy Bharathas, he lives trotting his horse in the dead of nights chasing out evil spirits, demons, plague, pestilence and famine.

By A X Alexander

Furbishing the Kamuthy Church

I request the readers to go back to  the articles

KAMUTHY- A NOSTALGIC NOTE and MORE ON KAMUTHY – HISTORICAL AND NARRATIONAL.  published in GLOBAL PARAVAR  already   on April 10 , 2012.   and on February 1, 2013 .

In these   two articles I dwelt on KAMUTHY ,the village its people, customs and manners, habits and  as I observed when I was young . I also delved deep into some records pertaining to Kamuthy in the archives of  Jesuits in  Kodaikkanal and deciphered that the Paravas of Kamuthy are migrants from south and had a church for themselves  as early as 1755.and had  seen  and shared  the rise and fall of Jesuits .

I feel I should leave the reader to read and see for himself what the Jesuits dispatches mention about Kamuthy. I am not giving all that I noted, but what is relevant for the time being. Here it is.

‘’ Kamuthy is the headquarters of a vast Pangou on the borers of marava land and Tinnevely.50 miles long from east to west and nearly 30 miles from north to south.’

The paravas who form the majority of Catholics come from South 150 years ago .  the church itself 100 years old.  [Circa 1755]

‘’It is a  strong building – without style and façade not much ornamental.’’

‘’The catholic Parava community of Kamuthy complying with the decree of Pope Gregory XVI submitted at once to the vicar apostolic. It was visited by missionaries from Pondicherry then . After arrival of the Jesuits ,by several of our fathers. Among them —Frs Canoz, Fr. Puchchinelli and Fr Sartoria, the latter died in Kamuthy of cholera. His tomb ,an Indian monument is in the south east corner of the church. Old Christians say that he died after residing for a fortnight on 10 th March 1854.   of cholera.’’

From 1855 to 1863 the church was attached to Rajakambeeram  Pangou. It was entrusted to Fr. Trincal from 1863. In 1873, Fr. Lapport took charge of Kamuthy and tended the flock till 1879. ‘’

This 260 year old church, in my memory, had two aisles and a nave and was in the form of a cross, with a baroque non descript façade that had a statue of Mother Mary in a central alcove. The church was expanded in 1940s with a spire and an unfinished Mandapam by Fr. PaulViaux. Later the Mandapam was roofed with   broad wall pillars  which were later reduced to stone chiseled pillars. Later in 1980s the church was again renovated  and re strengthened .

Now it is getting a  facelift. A generator is available. The old foot pedal harmonium has gone. A new key board is available. Re-roof has been done. False roofing is  in place. Plenty of buried lights are fixed in the false celing. Windows have been re furbished.. two triangular facades have come in, centering the existing spire. Marble floorings and  marble wall cladding have been done. A new alter has been constructed with granite topping.  The rear of the alter is being done in wood. The pedestals for St. Antony and Sahaya Madha have been granited and  wooden canopied.

Father Parish Priest was mentioning that we need to do up the grotto also. I asked him are there not any of the parishioners  to do  the  KARASEVA. Promptly he replied there was none available to do such chores.  Further he added that mostly women only attend mass. I wondered then why we should  do up the church.

We really need to   pray and ponder.  

by A,X. Alexander.                                                      

Neidhal Anto’s “Yenadhu oor Thoothukudi”

Last week we reviewed Anto’s  “Cruz Fernando”. Now we are on his another book ‘’Yenadhu oor Thoothukudi . This is a slender volume on Thoothukudi in 112 pages, containing well thought out 8 chapters.

Starting from tracing the history of Thoothukudi, it meanders through Pearl fishing, Thoothukudis role in Freedom struggle, its growth as a town and city , its industrial development, its important citizens and institutions in different fields, its places of interest, and its good specific eatables. In short it speaks of different facets of Thoothukudi; and speaks well and succinctly!

The author has taken pains to collect, collate and disseminate details which easily will not come to the knowledge of any ordinary writer.

In his first chapter on the name of the town, he describes the meaning of Thirumandanagar, Thirumandiranagar and Thoothukudi. Thirumandanagar as the sea is soft (MANDAM) ; Thirumandiram as Lord Shiva taught Mandirams to Parvathy when they were on a sojourn to Tiruchendur  and Thoothukudi as drinking water had to be taken by desilting fountains  (OOTRU) in the sea shore.

He refers to the mention of this town by Augustus Caesar (BC 63- AD 14) in Roman walls, in the writings of Fr. Martin in the 17th century and in the references of Greek Astronomer Ptolemy.

The author recounts the clashes between Muslims and Hindu Paravars  for supremacy in the sea for pearl fishing and informs how a street brawl between a hindu  Parava woman and a muslim  wayward resulted in clashes and  decapacitation of  thousands of hindu fisherman forcing them to seek  succor and support  of Portuguese and ultimate conversion to Christian faith en block.

The author briefly mentions the rule of this town by the Portuguese, Dutch and the British and refers to the vain attempts of Baldeus the Calvinist preacher to get the Paravas converted to Protestantism.

Thoothukudi had been under the control of Portuguese for 126 years: under the Dutch for 141 years; and under the British for 125 years.

One should say that (Madras) Chennai had been under the British  for 350 years but Thoothukudi far more years under the western powers, yet  it  has not taken to western ways of living as( Madras)  Chennai.

The author in his chapter on pearls and chanks bemoans the shift of pearl beds from their traditional locales  and traces the cause for this,  to un mitigated pollution, and movement of ships and mechanized boats.

Writing on chanks he mentions the struggle launched by chank –gatheres  for a half anna rise in their coolie.(half anna equals to 3 paise ). He lists out varieties of chank with pictures for easy recognition.

In the chapter on the role of Thoothukudi, in the freedom struggle, he speaks not only of V.O.Chidambaram Pillai , Masillamanipillai  J.P. Rodriguez, Samuel Nadar.C.veerabahu, Brammanaygam Pillai, Ponnusamy Nadar, Valerian Fernando, JLP Roache Victoria but also about the Jathi Talaivar of Paravas  who helped  Katta bomman and Oomaithurai his brother by supplying arms and ammunition to wage a war against the British. He describes the role of every one of these in the freedom struggle, which every Thoothukudi citizen should know and feel proud.

There are two mass confrontations to which the author draws our attention. The first one is the struggle launched by the workers of cotton mills for their rights under the leadership of V.O.Chidambaram and the other by the Christians of Thoothukudi who went and settled in Raja Tivu with Jesuit priests protesting against the tax imposed by the Nayaka rulers.

Enraged by the action of the Jesuits supported Christians who migrated to Raaja Tivu freeing themselves from the Episcopal jurisdiction of  Franciscans  the Cochin Bishop , himself a Franciscan  organized a Portuguese and Nayaka fleet and took on the Migtrants, and killed many of them though the Christian flock waged a valiant battle against the combined force of the Portuguese, Nayaks And the bishop.. The author claims that this resistance by the Christians was a war of independence as this was fought against the domination of Portuguese an alien power. I think this is a little far fetched.

In the chapter on the growing city he describes how the city which was around the shores of the sea has spread far into the inland and how the names of different parts of the city in and around the early city had been called after the predominant community that lived in the area, as Marakkudi, Saluppakudi, Koluththakudi , Nasuvakkudi etc.

Speaking on Sevanthakulam , the author states that it was Sanctacruzkulam which as days passed became Sevanthan kulam.

He narrates a story on the name of  Mathikettan odai. An English gentleman who came on a horse back to cross this odai sat on his horse and tried to wade through the odai. As he came to the middle of the odai, the horse sat on its haunches and refused to move forward. The Englishman who rode the horse drenched  himself as a result. As the English man took the foolish step of crossing the river on a horse back, local people pejoratively described the venture of the Englishman as Mathikettu ponavan which later became Mathiketuponavan odai—later Mathikettan odai.

In the chapter on Industrial growth, he advances valid reasons against the Sethusamudram project.

He mentions in the next chapter ,  some eminent men of Thoothukudi  such as JMP Roache, Bishop Roache. Prof.Ssrinivasaraghavan, Prof. Rampolla Mascarenhas, Pulavar Sudalaimuthu, Chandrababu, Kalaban vaz, Selvaraj Miranda, Pulavar Sivasubramaniam , Amalanadhan,  Thambi ayya Fernando, Oliver Fernando, Sukumar Devotta Kavingar Devadevan, Viaya Danusu , Sridar Ganesh , Stephen, Md. Maideen and scientist Resington and a host of educational instituitions and various sabas  sangams and kazagams that keep up the  literary flavor as the real treasure of Thoothukudi.

In this chapter on places to be visited, he brings out the fact, based mostly on hearsay that the Anglican church opposite to old port was once a Catholic church built by the Portuguese but taken over by the Dutch later. He also cites two temples of Vinayagar visited by Gandhiji; One at Gibsonpuram and the other at sevanthankulam.

He also mentions about the sugar mills that existed in Kulasekaran pattinam and the railway track that served it.

In this long list of places to be visited, he does not mention ASHE memorial. This memorial was built by Cruz Fernando, since Collector helped him to fetch water to Thoothukudi. He built the memorial when nationalistic fever was at a very high pitch and Ashe, the murdered was considered a villain. But one must remember he was a big helping hand to Cruz Fernando to bring water to parched Thoothukudi.

If Penny Quick of Mullai Periyar could be celebrated with a ManiMandapam why should we shy of even mentioning Ashe memorial. Both helped the Tamils with water.

This is an eminently informative reference book on Thoothukudi. Congratulations to the author.

By A.X.Alexander

Neidal Anto’s Cruz Fernando

Neidal Anto of Tuticorin has sent two books to me through Ivarius Fernando ,Chennai , a fortnight back. One was on the most revered  Chairman that Tuticorin ever had , CRUZ FERNANDO  and the other on the town Tuticorin itself.

Both well written, in easily readable style, slender in size, flawless in grammar and spelling, appropriately fonted and neatly printed, and moderately priced.

The biography of Cruz Fernando delineates, his early days, his employment in mills, his association with his British masters, his public service in educating the poor boys  off  broker money, his attempts to bring water to thirsty Tuticorin from   the Tamiraparani, his daily  visit to hospital to tend the sick , his laying out the cemetery and the  market, his annoyance at the flea fested- foodstuff sale by the widow, and the compensation he renders to her , the efforts he takes to bring up a municipality building  etc.

All these are well known to any discerning Bharatha and to the enlightened in Tuticorin and elsewhere.  But the  knowledge , Neidhal Anto adds, on the Collector Ash being shot and killed by Vanchi, at Maniyachi in the book indeed is something many of us have so far not heard.He informs us that collector Ash was shot at , not so much for his oppressive handling of Tuticorin national rebels and the riots they caused but for violating the caste code of the times.

Anto would say that Collector Ash did the mistake of taking in his vehicle a low caste  pregnant woman in pangs through high caste street and offended their sentiments.

He would further aver that Ash ordered all his staff irrespective of their caste affiliation,to dine from the same table and drink from the same trough while in office—progressive steps much ahead of the times.

Anto records these information from hearsay. I wish he or some one else who reads these probes further and exposes if any record any where is available to substantiate and lend credit to such averments.

But one comparison comes to my mind. Dyer who massacred the congregation in jalianwallahbagh was reported to have been ired by the insult heaped on a British woman and took revenge on the crowd assembled in the Bagh.

Anto’s  stout defence of Cruz Fernando constructing a memorial for his friend Collector Ash who helped him to bring water to Tuticorin,but held in contempt by Nationalists  when the  nation was fighting against the British for independence is laudable. He informs the reader that it is equal to VOC naming his son Walleshwaran, in gratitude to Justice Wallace a Britisher, who restored his lawyer Sannad when he was in indignant circumstance in life.

There are pages in the biography where Anto bemoans the lack of adequate recognition for this great savant from the community. But books like the one  written by Neidal Anto  highlighting the selfless services of Cruz Fernando I am sure  would hasten the recognition for such noble souls.

On Neidal Anto’s ‘Tuticorin’ next Saturday.

By A.X Alexander

Pongal 2015

Centenary celebration of Holy Ghost Church, Vembar

Vembar’s Holy Spirit church has already been detailed in our earlier article titled “The Holy Spirit Church, Vembar”. It should be noted that the current church was built on 1st February 1915 and next year would be its centenary year.

The church has undergone massive renovation work during the past several months. The renovated church will be ready for the feast of St. Sebastian falling on 20th January. The church will be blessed and re-opened by Rev. Bishop Peter Remigius on 11th January 2015. St. Sebastian’s feast in this church is celebrated with much fanfare and the church’s centenary will be an added celebration.

As part of the centenary celebrations the people of Vembar have planned for a series of events. The agenda and itinerary for next month’s celebrations are given below. Vembar’s church was one of the first to be built by our patron “St. Francis Xavier” and everyone’s welcome to participate in this celebration.

For more information on this church please visit one of our previous article – “The Holy Spirit Church, Vembar“.

Invite

by Anton Niresh

Kanyakumari to Muttom – A Travelogue

We have come across many articles in globalparavar covering many of the places wherein Paravars are dwelling. Tuticorin, Vembar, Manapad, Uvari, Alanthalai,

Veerapandiapatinam, Kayalpatinam, Kanyakumari, Perumanal, Kootapuli, Palayakayal, Punnaikayal etc are very familiar to us.

Many of us are aware of our coast line from Vembar to Kanyakumari. But beyond Kanyakumari we have wonderful places which we need to be aware of. From Kanyakumari to the famous Muttom village we need to visit a few places:

  • Kanyakumari
  • Kovalam
  • Puthenthurai
  • Rajakkamangalam
  • Muttom

A scenic 35 km drive from Kanyakumari to Muttom will make you wonder if we are in Kerala or Tamilnadu. Beautiful backwaters of the sea and lush green coconut trees engulfing the whole area reminds us that we are close to Kerala but absolutely within Tamilnadu.Kumari_Church
Kanyakumari

I do not think we need any introduction to India’s southernmost point with numerous tourist attractions. “Alangara Matha church”  is a must visit which is one of the most beautiful churches in Tamilnadu. This magnificent church has an inner altar considered to be the one built during St. Francis Xavier’s arrival here.

I knew that Tamilnadu doesn’t end here so I decided to take the drive towards Muttom. I started from Kanyakumari at around 2 pm.Kumari_Church_Altar

Kovalam

I drove 3 kms from Kanyakumari and hit a village called “Kovalam” (not the one in Kerala or near Chennai). In fact Kovalam is visible from the shore lines of Kanyakumari. From the “Sunset Point” in Kanyakumari we will be able to see the beautiful landscape of Kovalam.

The church of St. Ignatius in Kovalam  is something to be seen.

Puthenthurai

I drove another 14 kms from Kovalam passing through a wonderful bridge in Manakudy  cruising through the backwaters and coconut fields to touch Puthenthurai. Yet another village inhabited by Paravars.

Holy Rosary church Puthenthurai is a church to be visited here.

Rajakkamangalam

Rajakkamangalam_ChurchAnother 9 kms drive from Puthenthurai took me to a bigger village called “Rajakkamangalam” . 3 years ago my cousin got married to a girl whose native was Rajakkamangalam. Honestly, I had never heard of this place and my curiosity provoked me to learn more. Finally I visited this beautiful place:

Rajakkamangalam is a Panchayat Union of Kanyakumari district. It is one of the nine administrative divisions of the district of Kanyakumari. Azhathangarai-Rajakkamangalam Estuary and Marshy land contains a Coastal ecosystem with Mangroves habitat, sand dunes and sea turtle breeding site near Azhathangarai beach.

This place has one of the richest marine eco-systems to be visited within Tamilnadu.

Our Lady of Good Health Rajakkamangalam is a landmark here.

Muttom

Director Bharathiraja captured “Muttom” 33 years back when he directed “Alaigal Oivathillai” in 1981. Muttom gained more prominence when Bharathiraja directed “Kadalora Kavithaigal” in 1986. I drove another 9 kms from Rajakkamangalam and reached this beautiful place.

The famous church “All Saints church”  in Muttom was beautifully depicted in Kadalora Kavithaigal. This church is undergoing renovation currently and I’m hoping that it should be ready by next year.

Muttom is a classic beauty and a must see village along the shores of Tamilnadu. The church, the backwaters and the sea waves hitting the rocks are a treat to our eyes. The sunset in Muttom’s coast is something which should never be missed.

The backwaters harbouring several fishing boats is a must watch. Yet another attraction is the famous lighthouse depicted in the movies. After watching the sunset I started returning to Kanyakumari.

A wonderful drive with lots of good places to see, that’s how I would summarise my travel. It’s great to visit these areas and understand the lifestyle of Paravars along with the beautiful churches. There is a Paravar world beyond Kanyakumari, moreover there is lot of Tamilnadu beyond Kanyakumari.

Some Tips for the drive:

  • The roads are really good to have a pleasant drive. I went in a car but I’d recommend riding in a bike which is even more scintillating. We Paravars love our coast line and I’d suggest we shouldn’t stop with Kanyakumari.
  • These places can also be visited after reaching Nagercoil, there is no need for us to come to Kanyakumari. The distance differs if you are travelling from Nagercoil instead of Kanyakumari.
  • Do not miss the sunset and ocean waves at Muttom. Best time would be after 5 pm which will make your visit to Muttom mesmerising.
  • Tides are very strong in Muttom and display boards are kept to caution visitors. Never try venturing into the sea without proper guidance.

by Anton Niresh

பஞ்சல்

panjal-seaகடந்த காலம் என்னும் எல்லையில்லா பெருவெளியில் காலத் தச்சன் கட்டியுள்ள அனுபவம் என்னும் மாபெரும் கோபுரமே வரலாறு பரணி பாயும் தரணியாம் நெல்லை மாவட்டத்தின் எல்லையில் அமைந்திருக்கும் ஒரு குக்கிராமமே பஞ்சல் கி.பி பதிநான்காம் நூற்றாண்டில் நாலாயிரம் வீடுகளை கொண்டு பேரூராக விளங்கிய இக்கிராமம் தற்போது விரல் விட்டு என்னும் அளவிற்கு வீடுகளை கொண்டுள்ளது. (3999 வீடுகளை கொண்டு பின் நாலாயிரமாக கட்டப்பட்ட அம்மன் கோவில் இதற்கு ஒரு சான்று. தற்போது இந்த கோவில் நாலாயிரத்து அம்மன் கோவில் என்று அழைக்கப்படுகிறது. இக்கோவில் பஞ்சலில் இருந்து வடக்கில் 2 கி.மீ தொலைவில் அமைந்துள்ளது). கி.பி 1715-ல் சங்கயத்தான்ரொட்ரீகஸ் என்பவரால் தூய இஞ்ஞிசியாருக்கு சிற்றாலயம் ஒன்று எழுப்பப்பட்டது.

சங்ககாலத்தில் வெவ்வேறு இனத்தவர் இங்கு வாழ்ந்தனர் என்றும் இவர்கள் இந்து முறையை பின்பற்றினர் என்றும் வரலாறு கூறுகிறது. இவர்கள் விவசாயம் மற்றும் மீன்பிடி தொழிலை தங்களது முக்கியத் தொழிலாக கொண்டு வாழ்ந்தனர் என்றும் அறியப்படுகிறது. நாலாயிரம் வீடுகளை கொண்டு செழிப்புற்று விளங்கிய இக்கிராமம் எதனால் கலையிழந்து காட்சியளிக்கிறது என்ற வினாவிற்கு விடைதேடி சென்றேன் பஞ்சல் கிராமத்திற்கு. இது பெருமணலை தலைமை பாங்காகக் கொண்டு பெருமணலிளிருந்து ஒரு கி.மீ தொலைவில் உள்ளது. இங்கு உள்ளவர்கள் சுமார் 300 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் ஏற்பட்ட பஞ்சம், வெள்ள பெருக்கு, நெருப்பினால் ஏற்பட்ட அழிவு, அரசாங்கத்தின் நெருக்கடி, கொள்ளை, நோய், பொருளாதார பற்றாக்குறைவு மற்றும் ஒரு பெண்ணின் சாபம் அதாவது பஞ்சல் கிராமத்திற்கு பொருட்களை விற்கும் ஒரு பெண்மணி சென்றுள்ளார். panjal-ruinsஅங்கு வாழ்ந்த வேற்று இனத்தவ ஆண்களுள் சிலர் அப்பெண்மணியை மோசம் செய்துள்ளனர். எனவே அப்பெண்மணி பஞ்சலில் அமைந்துள்ள சவேரியார் கிணற்று முன் நின்று இக்குடிசைக் கோவிலை நோக்கி இவ்வுர் வறண்ட பூமியாக வேண்டும் இவ்வுரில் ஏழு தலைமுறைக்கு மேல் நிலைக்க கூடாது என்றும் சாபம் விட்டாள். எனவே தான் இவ்வுர் இவ்வாறு கலையிழந்து காணப்படுகிறது என்பது சிலரின் கருத்தாக தெரிகிறது. எனினும் உண்மை நிலை என்னவென்று எவருக்கும் தெரியவில்லை. இவை அனைத்தும் இவ்வுர் கலையிழந்து காணப்படுவதற்கான காரணங்கள் என வாய்மொழி மரபாக கூறப்படுகிறது

கி.பி 1542-ல் சவேரியார் கடல் வழியாக (பெருமணலுக்கு) வருகை புரிந்துள்ளார். இவரே பெருமணலில் வாழ்ந்த மக்களுக்கு கிறிஸ்துவத்தை எடுத்துரைத்து அவர்களுக்கு திருமுழுக்கு கொடுத்துள்ளார் என்று பெருமணல் வரலாறு கூறுகிறது. சவேரியார் தமது முதல் வருகையின் போது பெருமணலை கடந்து செல்கையில் பஞ்சலில் ஒரு புதுமை செய்ததாக கூறப்படுகிறது. தொழு நோயாளி ஒருவரை சவேரியார் எதிர் கொள்கிறார். அவர் உடனடியாக ஒரு தம்ளரில் தண்ணீர் எடுத்து தொழுநோயாளியினுடைய கண்களை கழுவி தண்ணீரை குடித்தார் மீதியை சிறிய குழி ஒன்றில் ஊற்றினார். தொழு நோயாளி உற்சாகம் பெற்றான். அந்த சிறிய குழி தண்ணீர் இன்றும் பஞ்சலில் விளங்கி சவேரியார் கிணற்று தண்ணீர் என்றே அழைக்கப்படுகிறது. ஆயினும் பெருமணலில் மனமாற்றத்தை ஏற்படுத்திய சவேரியார் பஞ்சலில் ஏன் ஏற்படுத்தவில்லை என்ற ஒரு கேள்வி எழுகிறது. பஞ்சல் ஊர் மற்ற கடற்கரை கிராமங்களை விட சற்று உள்ளே அமைந்துள்ளது. எனவே சவேரியார் அவ்வுரின் உள்ளே செல்லாமல் பெருமணல் ஊரைக் கடந்து கூத்தன்குழி கடலோரத்தில் ‘சவேரியார் மடம்;’ என்று அழைக்கப்படும் இடத்திற்கு சென்றுள்ளார் என்று அறியப்படுகிறது. அதன் பிறகு சவேரியார் பெருமணலில் தங்கி அங்கு உள்ளவர்களை மனம் மாற்றியுள்ளார் என்றும் அவர் பஞ்சல் ஊருக்கு செல்லவில்லை என்றும் கூறப்படுகிறது. சவேரியார் வருகைக்கு பின்னர் தென்னிந்தியாவில் குறிப்பாக தமிழகத்தில் போர்த்துகீசியரின் வருகை மிகப்பெரிய விளைவை ஏற்படுத்தியது. இதில் ஒன்று பஞ்சலில் அவர்கள் கட்டிய முதல் குடிசை கோவில். இக்கோவில் கி.பி 18-ம் நூற்றாண்டில் கட்டப்பட்டது. பின்னர் ஏற்பட்ட பிரெஞ்சு ஆட்சி மேலும் பல விளைவுகளை ஏற்படுத்தியது. பின்னர் 1936 ஆல் ஏற்பட்ட இரட்டை ஆட்சி முறை அதாவது கோவா மறைமாவட்டத்திற்கும் கொம்புத்துறை மறை மாவட்டத்திற்கும் எல்லையாக அமைந்தது பஞ்சல, பெருமணல் கிராமங்கள். இவ்விரட்டை ஆட்சி முறையினால் இக்கிராமங்கள் சில காலம் கோவா மறைமாவட்டத்திற்கும் சில காலம் கொம்புத்துறை மாவட்டத்திற்கும் உட்பட்டிருந்தது. பின்னர் கோவா மறை மாவட்ட ஆட்சிக்கு உட்பட்டது அப்போது கோவா மறைமாவட்டத்தில் இருந்து இயேசு சபை குருக்கள் பஞ்சல் கிராமத்திற்கு சென்று அங்கு வாழ்ந்த மக்களுக்கு திருமுழுக்கு வழங்கி கிறிஸ்தவ மக்களாய் மாற்றினார்.

panjal new churchபெருமணல், இடிந்தகரை ஆகிய ஊர்களிலிருந்து பலர் பஞ்சலில் குடியேறினார்கள். ஆனால் பொருளாதார மேம்பாட்டிற்கும் சமூக வாழ்வுக்கும் அவ்விடம் ஏதுவாய் இல்லாததும் மேலும் அரசாங்கம் அவர்களுக்கு நிலையான பட்டா வழங்காததும் மற்றும் அதிக வரி விதித்ததன் காரணமாக சில ஆண்டுகளிலேயே பஞ்சல் ஊரை விட்டுவிட்டு மீண்டும் பெருமணல, இடிந்தகரை ஊர்களுக்கு திரும்பினர். இவ்வாறு பஞ்சலில் இருந்த மற்ற ஊர்களுக்கு சென்று குடியேறினவர்களை பஞ்சலான் பேரன் என்று அழைக்கிறார்கள் இவர்களில் இருவர் தூத்துக்குடி மறைமாவட்டத்தின் ஆயர்களாக திருநிலைபடுத்தப்பட்டது குறிப்பிடத்தக்கது. அதில் ஒருவர் மறைந்த மேதகு தாமஸ் ஆண்டகை அவர்கள் பஞ்சலான் பேத்தியின் மகன், மற்றவர் மேதகு ஆயர் பீற்றர் பர்னாந்து அவர்கள் பஞ்சலான் பேரனின் மகன்.

கி.பி 1715-ல் கட்டப்பட்ட இவ்வாலயம் மூன்று முறை சில மாற்றங்களுடன் திருத்தி அமைக்கப்பட்டு தற்போது முழுவதுமாக இடித்து முன்னால் பங்குதந்தை அருட்பணி ஜெயஜோதி மற்றும் இன்னாள் பங்குதந்தை அருட்பணி கிஷோக் அவர்களின் முயற்சியினாலும் பக்தர்களின் தாராள உதவியினாலும் புதிய திருத்தலமாக எழுப்பப்பட்ட இவ்வாலயம் 2014 ஆகஸ்டு மாதம் 2-ம் நாளன்று தூத்துக்குடி மறைமாவட்ட ஆயர் மேதகு இவோன் அம்புரோஸ் அவர்களால் அர்ச்சிக்கப்பட்டது

panjal-church-functionதூய லொயோலா இஞ்ஞாசியார் பலவித இன்னல்களினாலும் மனக் கவலையினாலும் குழப்பங்களினாலும் தன்னை நாடி வரும் பக்தர்களுக்காக இறைவனிடம் பரிந்து பேசி அவர்களின் தேவைகளை புர்த்தி செய்பவராக விளங்குகிறார். இப்புனிதரின் பெருவிழா ஆண்டுதோறும் ஜீலை மாதம் இறுதியில் அல்லது ஆகஸ்டு மாதம் தொடக்கத்தில் கொண்டாடப்படுகிறது. அவ்வேளையில் அவருடைய திருப்பண்டம் மக்களின் பார்வைக்கு வைக்கப்படுகிறது. இதனால் மக்கள் பக்தியோடும் மிகுந்த விசுவாசத்தோடும் தரிசிக்கிறார்கள்.

எல்லோருக்கும் பாதுகாவலராய் விளங்கும் தூய இஞ்ஞாசியாரின் பாசமுள்ள பிள்ளைகளாய் வாழ்வோம் அவரைப்போல் இயேசுவுக்கு சாட்சிகளாய் திகழ்வோம்!

by Maria Rose Shilpa

A Short film director stands tall

by Cyril Alex

An advanced society is one wherein art and culture finds prime place. Those communities that just survive out of physical labor alone are considered less advanced than the others.  These are great times for Art in our society. Within few years after Tamil cinemas beginnings we produced a Chandrababu. When several sections of our society were unable to read and write we had several poets and writers. Valampuri John and Joe De Cruz have enriched our language. In this series comes a young man whom we are very proud of. Madonne Ashwin from Puthanthurai has won the national award for his Short film. Also his film has been screened in the world famous Canes film festival.

Ashwin is one of the rare talents that emerged from the famous ‘Nalaya Iyakunar’ from Kalaingar TV. This is a conversation with him.

Me: Hi Ashwin. Congrats on the National Award.

 Ashwin:  Hi. Thanks.

Me: Cinema is considered a stigma in our society.How did you come into this? Did you dream of it  early on?

Ashwin: No. I did not have any dreams or interest early on. I became a film enthusiast during college days, by watching lots of movies with friends. When I was working in Bangalore I had attended a course in  ‘Film Camp’. This was a three month course. Sanjay Nambiar was my teacher who taught the basics of film making. Then I jumped into short film making for ‘Nalaya Iyakunnar(NI)’ show. I struggled a lot initially since I did not know anything about the industry. NI made us produce the film as well. So I did not quit my job, since I needed the money (from software job). I used my salary and money from a few friends who sponsored to produce my movies. I came to Chennai during weekends, shoot and move back to Bangalore for work. This is how it started.

 Me: What was the reaction from your parents and relatives?

 Ashwin: My parents were totally against the idea. Now (after the national award) it has come down a bit. Some of my relatives were vehemently against me getting into films. Only my sister stood by me and supported.

Me: are your experiences from young age, from your village and surroundings help in film making?

Ashwin: Certainly. Characters in my films emerge from the various people I’ve met and seen.

Me: About the National award…

Ashwin: I got the award for my short film ‘Dharmam’ which I produced and directed for NI. It was an unforgettable experience getting the award in front of such great film personalities and achievers from across India. I felt as if I’ve been given more responsibility.

Me: What is ‘Dharmam’ about?

Ashwin: A boy reluctantly prepares for a fancy dress competition. In a parallel story a young traffic cop refuses to get bribe. Both realize the meaning of ‘Dharmam’ when they chance upon a beggar. It was named ‘Kaavalthurai’ for NI.

Me: How did you submit your film for the award?

Ashwin: Anyone can submit their film. The jury decides the best once. The name of the jury is kept secret till awards are announced. They do not reveal the name of the people who recommended the film.

Me: Has Dharmam received other awards?

 Ashwin: It was shown in the 2013 Cannes film festival. It won the best film award in ‘Chennai Shorts Global Film Festival’ also won the film of the season in NI.

Me: What are your other important works?

Ashwin: ‘Inbox’ is a short film without any dialogues. So far more than 2,300,000 people have seen this in the Internet. Also I have directed writer Nanjil Naadan’s short story ‘Oru innaattu Mannar’ (a king of this nation). The film was called ‘Ward No. 325’. The actors were all from my village (Puthanthurai) I used live-recording to capture the colloquial language of southern fishermen.

Me: To whom would you like to dedicate this award.

Ashwin: To my friends and to my master Sanjay Nambiar.

Me: Would you encourage our youngsters to get into film making?

Ashwin: Most certainly.. yes.

Me: what should they do to enter films.. and what are the risks in it?

Ashwin: The attitude towards the film industry should change. People think that if you do not have a steady job get into cinema industry. Those who come in with this kind of ambitions or looking for short-cuts never make it. People should view this as an art form and should have the inclination and commitment to learn the art. And that alone is sufficient. It has got a lot of financial risks. That is the only major risk. People should have the right financial backing.

Me: What do you make of the films that have portrayed fishermen or fisher villages so far?

 Ashwin: I have no criticisms. But I feel deeply that none have portrayed them right.

Me: do you intend to make a film on fisher folks?

Ashwin: Yes. Most certainly. I am preparing myself for the same. I first need to learn a lot about our history and background.

Me: The obvious question… what’s next?

Ashwin: I’m readying up for a full length film. Hoping to shoot very soon.

 Me: Well.. All the best.

 Ashwin: Thank you Cyril.

சுட்ட மீனும் சுறாபுட்டும்

நமக்கு இல்லாத பழக்கங்களை நம்மால் புரிந்து கொள்ள முடிவதில்லை. பொதுவாக நமக்கு விளங்காதவைகளை நாம் வெறுக்கவே செய்கிறோம். நம் மூளை செய்யும் வேலை அது. ஒருவருக்கு தெய்வீகமாகப்படும் விஷயங்கள்கூட மற்றவருக்கு அருவறுப்பகத் தோன்றுகிறது. நாம் சிறு வயது முதல் பழக்கப்பட்டு வந்தவைகள்தான் உயர்ந்தது என நமக்கு எண்ணத்தோன்றுகிறது. மதம், ஜாதி சார்ந்த நம் தீவிர (fanatic) மனப்பாங்குகளும் இதைப்போலத்தான்.

பலநேரங்களில் ஒரு மனிதனை மதிப்பிட அவரின் பழக்கவழக்கங்களை நாம் உபயோகிகின்றோம். இவையாவும் (அவருக்கு) கற்பிக்கபட்டவையே என்பதை நாம் பொதுவாக எண்ணி பார்ப்பதில்லை.

நம்மில் இருக்கும் பல பழக்கங்கள் யாரோ நமக்கு சொல்லித்தந்தது அல்லது யாரை பார்த்தோ நாம் கற்றுக்கொண்டது. மதங்களும, ஜாதி பற்றிய கொள்கைகளும்கூட யாரோ நமக்கு ஊட்டிய பால்தான். ஏதோ அவை நாமே உருவாக்கியது போல சில நேரங்களில் நடந்துகொள்கிறோம்.

ஜப்பானில் பல ஜந்துக்களை ருசித்து உண்கின்றனர். அமெரிக்காவில் மாட்டிறச்சியை சுட்டு சாப்பிடுகின்றனர், இதெல்லாம் நம்மில் பலருக்கு வியப்பளிப்பது போலவே நாம் பட்டை இலவஙத்தைப் போட்டு குழம்பு வைத்து அதை சோறில் ஊற்றி சாப்பிடுவது அமெரிக்கர்களுக்கு வியப்பளிக்கிறது. பட்டை மணம் மெற்கு நாடுகளில் இனிப்புகளில் (மட்டும்?) பயன்படுத்தப் படுகின்றது.

பச்சை மீனை சுட்டு உண்பதை மீன் உண்பவர்கள்கூட புரிந்து கொள்வதில்லை. கடல்புறங்களில் பேர்போன ஒரு பழக்கம் அது.

காலப் பயணமாக பின் சென்று நம் முன்னோர்கள்போல வாழும் ஒர் அரிய அனுபவம். இதன் சுவை பற்றி கவிதைகள் வரையலாம். மாமிசம்/மீன் உண்ணாதவர்கள் சில கிழங்கு வகைகளை சுட்டு உண்டு பார்க்கவும். மற்றவர்கள் இந்த அனுபவத்தை பெறுவார்களாக.

சுடுவதற்கு ஐஸ் மீன் உகந்ததல்ல. கடற்கரையில் கிடைக்கும் வாடாத மீன்களைச் சுடுவதே நல்லது. எல்லா வகை மீன்களும் சுட்டால் ருசிப்பதில்லை. அதற்கென்று சில மீன் வகைகள் உள்ளன. சாளை(மத்தி), அயிலை, போன்ற மீன்கள் பெயர்போனவை. முட்டத்தின் கள்ளுக்கடைகளில் சுட்ட பச்சை மீன் மிகப் பிரபலம்.

அவித்த மரச்சீனி(மரவள்ளி) கிழங்கும் சுட்ட பச்சை மீனும் நிகரில்லா இணைகள். இதற்கு மாற்று மரவள்ளிக் கிழங்கும் அவித்த தோடும். தோடு (mussel) என்பது ஒருவகைச் சிப்பி. ஒரு பருவத்தில் முட்டம் மற்றும் கடியப்பட்டிணத்தின் பாறைகளில் அதீதமாக விளையும் இந்தத் தோடுகள். இதைக் கழுவி உப்பு கூட போடாமல் அவிக்கலாம். உப்பு அதிலேயே இருக்கும். மரச்சீனிக் கிழங்குக்கும் இந்த தோடுக்கும் அப்படி ஒரு சம்பந்தம். கள்ளுண்ன சிறந்த கூட்டு.

இந்த அவித்த தோடுகள் அமெரிக்காவின் சீன பஃபேக்களில்(buffet) கிடைக்கின்றன.

எச்சரிக்கை: சென்னை அடுக்கு மாடி வீடுகளில் மீன்சுடுவது உங்கள் பின்புலனை பறைசாற்றுவது போலாகும். மகாபலிபுரம் போன்ற கடற்கரைகளுக்கு சிற்றுலா(picnic) போகும்போது இதை செய்து பார்க்கவும்.

மரவள்ளிக்கிழங்கை, மசாலாவுடன் நெத்திலி போன்ற சிறிய மீன்களைப் போட்டு மசிய அவித்தால் ‘கிழங்குக் களி’. சரவணாபவனின் முதல் மாமிச உணவாக இதை சேர்க்கலாம். மிகச் சத்தான உணவு. இந்தக் கிழங்கை துண்டுகளாக வெட்டி காயப்போட்டால் ‘வெட்டுக் கிழங்கு’. இதுவும் இடித்துக் களியாக்கப்படும்.

‘கூனி’ எனப்படும் சிறிய இரால் வகை ஒன்றை காயவைத்து அதை மிளகு, மசாலாவுடன் இடித்து பொடிசெய்வார்கள். நெத்திலி கருவாடும் இவ்வாறு பொடி செய்யப் படும்.

கடற்கரையின் இட்லி பொடி இது. தேனீர் தவிர வேறெந்தெ உணவுக்கும் சுவை சேர்க்கும். நான் இதை அமெரிக்கவிற்கு அனுமதியின்றி இறக்குமதி செய்திருக்கின்றேன், எனக்கு மட்டுமாக.

கடல்புறங்களில் ஊருக்கு ஊர் மீன்குளம்பு வேறுபடும். மணம் நிறம் குணம் மாறும். எனக்கு சிறிது புளிப்பு தூக்கலக பச்சை மிளகாய் போட்டு வைத்த குளம்பு பிடிக்கும். வேலு மிலிட்ரி போல பூண்டு போட்டு மீன் குளம்பு வைப்பதில்லை.(அதையும் ரசித்து ருசித்திருக்கிறேன்).

மூரை எனப்படுவது கடல் பாறைகளில் ஒட்டி வளரும். மெல்லிய, மண்டையோட்டின் மேற்புரம் போன்ற கூட்டின்மேல், முள் போன்ற குச்சிகள் நீண்டு நிற்கும். காய்ந்த இதன் குச்சிகளை சிலேட்களில் எழுதப் பயன்படுத்துவதுண்டு.

மூரையை உடைத்தால் மஞ்சள் நிறத்தில் ஒர் இளந்திடப்(semi solid) பொருள் இருக்கும். இதை சமைக்காமல் பச்சையாக உண்ணலாம். பாறையிலிருந்து எடுத்து சில மணி நேரங்களுக்குள் இவற்றை உண்ண வேண்டும். முட்டத்தில் பாறைகள் அதிகமானதால் மூரைகளும் அதிகம். எல்லா நேரங்களிலும் இவை கிடைப்பதில்லை. டிசம்பரில் கட்டாயம் கிடைக்கும். மூரைகள் எனக்குப் பிரியம்.வேறெந்த மீனையும் சமைக்காமல் உண்பதில்லை.

குமரிமாவட்டத்தில் அநேகமாக எல்லா பதார்த்தங்களிலும் தேங்காய் சேர்ந்திருக்கும். தலைக்கு தினமும் தேங்கய் எண்ணைதான், சமையலுக்கும். மீன்குழம்புகள் இந்த விதிக்கு விலக்கல்ல.
தேங்காய் இல்லாமல் சமைக்கும் ‘மஞ்சள் தண்ணி’ எங்கள் வீட்டில் பிரசித்தம், தூண்டிலில் பிடித்த மரத்து மீன்களே இதற்கு சிறந்தவை.

சின்ன வெங்காயம் (குமரியில் ‘உள்ளி’), மஞ்சள், புளி, சின்ன சீரகம் சேர்த்து அரைத்து கூட்டப்படும் குளம்பு. பக்கத்து வீட்டுக்காரர்களுக்கு நம் வீட்டின் சமையலை வெளிப்படுதும் குளம்புகளில் இதுவொன்று. மற்றது நண்டுக்கறி.

பழைய சோற்றிற்கு மஞசள் தண்ணி அசாத்திய சுவை சேற்கும். சுடு சோற்றை நன்கு ஆறவைத்தால்தான் மஞசள் தண்ணியின் குணம் தெரியும்.

தேங்காய் இல்லாமல், மாங்காய் போட்டு அவியல் என்று ஒன்று. இரண்டு மூன்று நாட்கள் கெடாமல் இருக்கும். மீன்போட்ட புளிக்காய்ச்சல் இது.

சுறாபுட்டு அதிகமாகப் புழங்கவில்லை. எப்போதாவது சின்ன சுறா மீன்கள் கிடைத்தால் அதை அவித்து, உதிர்த்து, வறுத்து புட்டு செய்வதுண்டு. இந்தப்புட்டை வடைபோல உருட்டி முட்டையில் தோய்த்து பொரிப்பார்கள் சிலர். சைவம் உண்பவர்கள் ஏமாந்து போகுமளவுக்கு இருக்கும். சுறா மீன்களில் மசாலா எளிதில் பிடிபதில்லை அதனால் குளம்பை விட அவியல் அல்லது புட்டுக்குத்தான் அது பெரிதும் பயன்படுத்தப்படுகிறது, திருக்கையும் அதுபோலத்தான்.

சுறா மட்டுமன்றி வாளை மீனிலும் புட்டு நன்றாக வரும். இதில் சதைக்குள் முள் அதிகமிருக்கும் ‘துப்பு வாளை’ புட்டுக்குச் சிறப்பு. சாப்பிடும்போது, முள்ளை, துப்பிக்கொண்டே சாப்பிடவேண்டும். உதிர்த்து விடுவதால் புட்டில் முள் இருப்பதில்லை.

பாம்புபோல நீளமாக, ஆனால் தட்டையாக வெள்ளி பூசிய பட்டை போலிருக்கும் வாளை மீன். முதுகுப்புறத்தில் பச்சை கலந்த நீல நிறம்.

துப்பு வாளை அல்லாத வாளையில் நெய் சுரக்கும். நெய்மீனை விட சுவையாக இருக்கும் அதன் குளம்பு. வாளைக் குளம்பை சுடச்சுட சாப்பிட்டால் மட்டனை மறக்க நேரிடும்.

மீனவர்கள் தட்டு நிறைய சோறு போட்டு சாப்பிடுவது வியப்பாக இருக்கலாம். அத்தனை உடலுழைப்புக்குப் பிறகு அது தவிர்க்க முடியாதது மட்டுமல்ல தேவையானதும்கூட. மீன் இல்லமல் சாப்பாடு இறங்குவதில்லை கடலோர மக்களுக்கு. மீன்பிடிக்கச்செல்லாத நாட்களில் கருவாடு அல்லது இறைச்சிக் குழம்பு கட்டாயம் இருக்கும்.

மீனை பொரித்து உண்பது ஒரு சிறப்பு உணவு. கருவாட்டைப் பற்றி வர்ணிக்கத்தேவயில்லை திரைப்படப் பாடல்களே சான்று.

பெரிய மீன்களை பக்கவாட்டில் இரண்டாய்க் கீறி உப்பு, சில நேரம் மஞ்சள், தடவி காய வைப்பது ஒருவகை, நெத்திலி மீன் போன்ற சிறிய மீன்களை அப்படியே காயப்போட்டு எடுப்பது இன்னொரு வகை. சில பருவங்களில் ஊர் முழுவதும் மீன்கள் காயும். அந்த நேரங்களில் சளி பிடித்திருப்பது நல்லது. கருவாடாகும்வரைதான் இந்த ஊர் மணக்கும் நிலை.

நெத்திலி கருவாடு வீட்டின் அறைகள் முழுக்க, காற்றும் புக முடியாதபடி நிரப்பி வைத்திருப்பதை பார்த்திருக்கிறேன். காயப் போட்ட மீன் மீது பஸ் ஏற்றிச் சென்று அடி/திட்டு வாங்கிய ஓட்டுனர்கள் பலர்.

கருவாட்டுக்கு இடம் விட்டுவிட்டு ரோடு போட்டிருக்கலாமோ?

by Cyril Alex