Our esteemed readers , we are sure would have benefitted by the explanations we offered for the two stanzas , they found in the Pathigam published on 14th September 2012, as collected from SANIKILLAAMAI PUDHUMAI.

As promised in the article on 9th, February, 2012, we give our readers the benefit of explanation that we found in The SANIKILLAMAI PUDHUMAI for two more stanzas that our readers found published on 24th September 2012.

The stanza reads as follows :–
”சண்பகச் சோலை சூழ்ந்தெழிலார்
வலம் செய நகர்தனில்
மேவும் கொள்ளை நோயைத்
தகவுடை கருணை கொண்டு
விலகச் செய்து
அவ்வூர்தனைக் காத்தது உலகறியுமே”
The explanation is as follows :–

26 – ம் புதுமை

கொள்ளை நோய் தேவதாயின் கிருபையால் ஒழிந்தது

இன்றைக்குச் சுமார் 750 வருக்ஷங்களுக்கு முன் ஃபிளாண்டர்ஸ் நாட்டில் வலன்க்ஷியன் என்ற பட்டணத்தில் கொள்ளைநோய் கண்டது. அக் கொள்ளை நோய்க்குத் தினமும் பலர் இரையானார்கள். சில நாட்களுக்குள்ளாக எண்ணாயிரம் பேர் மாண்டனர். ஆகையால், எங்கும் அழுகையும் பிரலாபமும் எழுந்தன; மக்கள் மனதில் திகில் ஏற்பட்டது. நோயாளியைவிட்டு விலகி இருந்தாலும், சிறந்த வைத்தியரிடம் நல்ல மருந்து சாப்பிட்டாலும் கொள்ளை நோயிலிருந்து தப்பிப்பது அரிதாக இருந்தது; ஏனெனில் கொள்ளைநோயின் கிருமிகள் ஆகாயத்தில் பரவி யாவரையும் தாக்கிச் சாவை விளைவித்தன.

மக்கள் யாவரும் கலங்கி நின்ற இந்நிலையில் அப்பட்டணத்துக்குப் பக்கத்தில் ஒரு தேவாலயம் இருந்தது. தவக் கோலம் பூண்ட ஒரு ரிக்ஷி பட்டணத்து மக்கள் மேல் இரக்கங்கொண்டு தேவதாயாரிடம் இரவும் பகலும் அழுகையோடு வேண்டிக்கொண்டார். தேவமாதா ஒருநாள் அந்தத் தபசிக்குத் தம்மைக் காண்பித்து, “அந்தப் பட்டணத்தார் கட்டிக்கொண்ட பாவங்களின் தண்டனையே அந்தக் கொள்ளை நோய். ஆனால் நீ அவர்களுக்காக வேண்டிக்கொண்டதால், நாம் அவர்களுக்கு இரக்கங் காண்பிக்க மனதாயிருக்கிறோம். ஆனால், அதற்கு ஒரு நிபந்தனை விதிக்கிறோம். அதாவது, பட்டணத்தார் யாவரும் அடுத்துவருகிற திருநாளான நாம் பிறந்த புனித தினத்திற்கு முந்தின நாளில் ஒருசந்தி அனுசரித்து, தங்கள் பாவங்களுக்காக மனஸ்தாபப்பட்டு வேண்டிக்கொள்ளக்கடவார்கள்; அப்போது அன்றிரவு தானே ஆகாயத்தை அண்ணாந்து பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் சில அதிசயங்களைக் காண்பிப்போம்,” என்று திருவுளம் பற்றினார்கள்.

இந்தச் செய்தி தபசியின் மூலம் பட்டணமெங்கும் பரவிற்று. மக்கள் உள்ளத்தில் நம்பிக்கையும் ஆறுதலும் உண்டாகவே, சிறுவர் முதல் பெரியோர் ஈறாக யாவரும் அந்தத் திருநாளுக்குமுன் ஒருசந்தி யிருந்து வேண்டிக்கொண்டனர். அன்றிரவு எங்கும் ஒரே பரபரப்பு. தேவதாய் வாக்களித்த அதிசயத்தைக் காண யாவரும் வானத்தை அண்ணாந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர். நள்ளிரவில் திடீரென பன்னிரண்டு ஒளி வெள்ளங்கள் காணப்பட்டன. இவ்வொளி வெள்ளங்களின் நடுவே வானவர்க்கரசி பல்லாயிரம் சம்மனசுகள் புடைசூழ காட்சி தந்தார்கள். இக்காட்சியில் மக்கள் பரவசமடைந்து தேவ அன்னையைக் கைகூப்பி வணங்கி நின்றார்கள். அப்போது தேவதாய் கீழிறங்கி நகரத்தைச் சுற்றிவந்து தமது திருக்கையிலிருந்த ஒரு நூலால் அப்பட்டணத்தை வளைத்து மறைந்து போனார்கள்.

இதன் பொருள் பொதுமக்களுக்கு விளங்கவில்லை. ஆகையால், தேவதாயர் தபசிக்குத் தரிசனமாகி, “நாளை நமது திருநாள் ஆகையால் சூரியன் உதயமானவுடன் நாம் நகரத்தைச் சுற்றிப் போட்ட நூலைப் பட்டணத்தார் எடுத்தவுடன் கொள்ளைநோய் நீங்கிப்போகும்,” என்று திருவாய் மலர்ந்து மோட்சத்திற்கு எழுந்தருளிப் போனார்கள்.

தபசியார் இதை மறுநாள் காலையில் பட்டணத்து ஜனங்களுக்குத் தெரிவித்தார். அவர்கள் எல்லாரும் ஆவலோடு வெளியே புறப்பட்டுப்போய் தேவதாயார் போட்ட நூலை எடுக்கவே, கொள்ளை நோய் ஒழிந்தது. பட்டணத்து மக்கள் தேவதாயாரை வாயார வாழ்த்தி மனமாரப் புகழ்ந்து பாடினதுமன்றி, ஒரு நேர்த்தியான வெள்ளித்தட்டு செய்து தேவதாயார் தமது திருக் கையாண்ட அந்த நூலை ஒரு திருப்பண்டம் என அந்தத் தட்டில் வைத்தார்கள். அன்று முதல் இன்று வரை அந்நகர மாந்தர்கள் வருக்ஷந்தோறும் தேவதாயார் பிறந்த நாளில் பெருவிழா கொண்டாடி தேவதாயார் அப்பட்டணத்தைச் சுற்றிவந்த வழியே அந்த நூலைச் சுற்றுப் பிரகாரமாக எடுத்துச் சென்று சங்கித்து வருகின்றனர்.
——
The other Stanza that you found in the pathigam pulished on 24th September reads as follows;–

“ஒப்பறும் பொழிலார் அலெக்சாந்திரியா நகரில்
உனது எழில் அடைக்கலத்தே ஒப்பித்த
தாய் மகள் இரண்டு உயிரையும்
கொல்ல உன்னும்
ஒரு நீசனு
பய ஒளிவிழி மறைத்து
உனது சரணாடும் இருவரையும்
உயிர் காத்து இரட்சித்த சரிதைதனை
அறியார் இவ்வுலகில் எவருண்டு அம்மணி ! ”

The explanation for the stanza is as follows:–

29 – ம் புதுமை

தேவதாயின் அடைக்கலத்தில் வைக்கப்பட்ட தாயும் மகளும் ஆபத்திலிருந்து காப்பாற்றப்படல்

எகிப்து நாட்டில் அலெக்ஸாந்திரியா பட்டணத்தில் புண்ணியவான்களான தாய் தந்தை மகள் ஆகிய மூவர் கொண்ட ஒரு குடும்பம் இருந்தது. இவர்கள் தேவதாய் பக்தி பூண்டவர்கள் ; தர்ம சிந்தையும் குணமும் உடையவர்கள். ஒருநாள் தகப்பன் வேலை நிமித்தமாக தூரத்திலுள்ள கான்ஸ்டான்டிநோப்பில் நகரத்திற்குப் போக வேண்டியதாக இருந்தது. இதையறிந்த அவருடைய மனைவி கலங்கினாள். அவள் அவனை நோக்கி, ‘ ஆருயிர் தலைவா, நீங்கள் தூர தேசம் சென்று இருக்கும் காலத்து எனக்கும் மகளுக்கும் துணை யார் ? ‘ என்று கேட்டாள். அப்போது அவளுடைய கணவன், “ நமது வீட்டிலிருக்கிற கிழவன் மிகவும் நம்பிக்கைக்குரியவன். அவனையன்றி நான் உங்களைத் தேவமாதாவின் திருக்கையில் ஒப்படைக்கிறேன்; நான் தினமும் உங்களுக்காக அந்தத் தாயைப் பார்த்து வேண்டிக்கொள்வேன் ; அந்தத் தாய் உங்களுக்கு எவ்வித தீங்கும் வராதபடி இரட்சிப்பார்கள். நீங்கள் இருவரும் தினமும் தேவதாயாரைப் பார்த்து வேண்டிக்கொள்ளுங்கள் , ” என்று சொல்லி பயணமானான்.

கிழவனான ஊழியக்காரன் நம்பிக்கைக்குப் பாத்திரமானவன் தான். என்றாலும் அவன் பசாசின் தந்திர வலையில் சிக்கினான். பண ஆசை அவனை எஜமானின் பொருட்களைக் கொள்ளையடிக்கத் தூண்டிற்று. எஜமான் தூரதேசத்திலிருந்ததால், அவனுடைய ஆஸ்திகளை எல்லாம் எடுத்துக்கொண்டு வேற்றூருக்குப் போய்ப் பிழைக்கத் திட்டமிட்டான். இந்தத் திட்டத்திற்கு எஜமானியும் அவளுடைய மகளும் தடையாக இருந்தனர். ஆகையால், அவர்களைக் கொன்றுபோட சமயந் தேடினான். ஒரு நாள் தாயும் மகளும் தங்களுடைய அறையில் இருந்தபோது, ஊழியக்காரன் சமையற் கட்டிலிருந்த ஒரு மிகக் கூர்மையான சூரிக் கத்தியைக் கையிலேந்தி அந்த அறையின் வாயிலை அடைந்தான். தேவதாயார் தமது பாதுகாப்பில் வைக்கப்பட்டிருந்த தாயையும் மகளையும் அற்புதமாக காப்பாற்றினார்கள். அதெப்படியெனில், அவன் வாயிற்படியை அடைந்ததும் , அவனுடைய கண்களுக்குத் தெரியாத ஒரு கை அவனைக் கீழே தள்ளிற்று. அவன் மிகவும் பயந்து பொத்தென்று கீழே விழுந்தான். இரண்டு கண்களிலும் ஒளி இழந்தான். அவன் திரும்பவும் எழுந்து நின்று வெறிகொண்டவனைப் போல் நாலாபக்கமும் தடவித் தடவி அறைக்குள்ளே போக முயன்றான், அவன் தடவிய அரவங்கேட்டு தாயும் மகளும் “யாரங்கே” என்று கேட்டனர். அவன் “இங்கே வாருங்கள்“ என்று அழைத்தான். அவர்கள் அவனைக் கவனியாமல் தங்கள் வேலையாக இருந்துவிட்டார்கள். ஊழியக்காரன் மீண்டும் ஒருமுறை “இங்கே வாருங்கள்” என்று இரைச்சலிட்டான். எஜமானி, “ஏன் பித்துக்கொண்டவனைப் போல் கத்துகிறாய்; உனக்கு ஏதாகிலும் உடனடியான காரியம் இருந்தால், இங்கே வந்து சொல்” என்றாள். இந்த வார்த்தைகளை அவன் கேட்டு வெட்கமும் ஆத்திரமும் அடைந்தான். ஆகையால், தன் கையிலிருந்த கூறிய கத்தியால் தன்னைத்தானே நெஞ்சில் குத்திக்கொண்டு குபுகுபுவென்று ஓடிய இரத்த வெள்ளத்தில் விழுந்து அழுதான். அழுகையைக் கேட்ட தாயும் மகளும் ஓடோடியும் வந்தனர். காயத்தையும் இரத்தத்தையும் கண்டு ஆச்சரியமும் துன்பமும் உற்றனர் ; இந்தச் செய்தி சர்க்காருக்கு எட்டினால், தங்கள்மேல் குற்றத்தைச் சாட்டுவார்களோ என எண்ணி அஞ்சினர். தேவதாய் அவர்கள் பக்கமிருந்து அவர்களைக் காப்பாற்றினார்கள்.

விரைவில் செய்தி ஊரெங்கும் பரவிற்று ; சர்க்கார் அதிகாரிகள் அங்கு விசாரணை நடத்த வந்தனர். நல்லகாலமாக கிழவன் இன்னும் உயிரோடு இருந்தான். போலீஸ் சேவகர்கள் அவனை இப்படிக் குத்தியது யாரென்று கேட்டபோது, அவன் தான் நினைத்த சதியையும் தனக்கு நேர்ந்ததையும் சொன்னான். ஆகையால், தாய்க்கும் மகளுக்கும் யாதொரு தீங்கும் வந்ததில்லை. கிழவனொவெனில், பாவசங்கீர்த்தனம் செய்யாமல் அவலமாகச் செத்தான்.

எஜமானிக்கு துரோகம் நினைத்த தன் ஊழியனின் பிரேதத்தை கல்லறையில் வைத்தபின், தன் மகளுடன் தேவதாயின் சுரூபத்தின்முன் சாக்ஷ்டாங்கமாக விழுந்து அந்தத் தாய் தங்களுக்கு வந்த பொல்லாங்கிலிருந்து அற்புதமாய் காப்பாற்றியதற்காக மிகுந்த தாழ்ச்சியோடே நன்றி கூறினாள்.

சிறிது காலத்திற்குள் கணவனும் திரும்பி வந்து சேர்ந்தான். அப்போது அவனிடம் அவள் நடந்தது எல்லாவற்றையும் கூறினாள். இருவரும் தேவதாயாருக்கு நன்றிகூறினதுமல்லாமல், அன்று முதல் தேவதாயார்மேல் முன்னிலும் அதிக பக்தி வைத்தார்கள்.

Please wait for the explanations for other stanzas in the weeks to come.

by A.X. Alexander

Readers may kindly recall the anonymous Pathigam we up loaded in this website on PANIMAYA MADHA in September and October 2012 and sought information from our readers on the authorship as well as explanations to certain references to some incidents mentioned to eulogise OUR LADY.

To our dismay, we had no enlightenment from any one though we received encomium for bringing out a precious piece. Even my request to well known professors in the church for some light on the incidents referred to, in certain stanzas was of no avail.

It was during the Pongal holidays when I was alone with my Octogenarian mother I thought I would read out the Pathigam loud to her and I did; and informed her sorely that I had not got explanations to the various incidents mentioned in the Pathigam. She listened to my reading of the Pathigam piously and heard my grouse intently and succinctly instructed me to look into the சனிக்கிழமை புதுமை for elucidation of the stanzas.

As I was wondering where to get this age old book she went inside her room and brought out a brittle slender volume of சனிக்கிழமை புதுமை and gave me.
I opened it and I was delighted to see the incidents, referred to delineated in good prose. I thought I should share the explanations found in the சனிக்கிழமை புதுமை with our readers so that they can enjoy the PATHIGAM better.

There are seven Allusions in the Pathigam . It is my intention to quote the allusion verbatim and offer the explanation as found in the சனிக்கிழமை புதுமை below it.
I intend offering explanations for two incidents in each essay — and thus there would be three essays — so that readers will have only short essays to read and enjoy.

Here below the Stanzas from the part published on 14 th September and their explanation:–

”விண்மணி விளங்கும் பாரிஸ் மாநகரத்தின்
மேயவோர் துக்ஷ்ட யூதன்
விமலியுனை நிந்திக்க
மனம் வெகுளி, சகியா விடைத்தலோடு
அவனை வெட்டி
வெம்பழிக்கு ஆளான நினதடிமை உயிரை
நீ, மீள் சரிதை பொய்யல்லவே”

Explanation..

13 – ம் புதுமை

தேவமாதாவைத் தூஷித்த யூதனை வெட்டின துரை மகன் காப்பாற்றப்படுதல்

பாரிஸ் நகரில் தேவதாயின்மேல் மிகப் பக்தியாயிருந்த ஒரு துரை மகனிருந்தான். அவன் அடிக்கடி கோயிலுக்குப் போய் அங்கே ஜெபம் செய்வது வழக்கம். ஒரு நாள் தேவதாயின் திருவிழாவை முன்னிட்டு அநேகர் அக்கோயிலுக்கு வந்திருந்தார்கள். அவர்களுள் துரை மகனும் ஒருவன். குருவானவர் திவ்விய பலிபூசை நிறைவேற்றிக்கொண்டிருக்கும்போது, தேவமாதாவுக்குத் தோத்திரமாக பாடப்பட்ட ஒரு கீர்த்தனையில் ‘மரியே’ என்னும் திருநாமம் அடிக்கடி வந்தது. அந்தத் திருநாமம் உச்சரிக்கப்பட்டபோதெல்லாம், துரை மகன் தேவதாயின் மேலிருந்த விசேஷ பக்தியால் தலை குனிந்து வணங்கினான்.

துரை மகன் அருகே இரண்டு யூதர்கள் இருந்தார்கள். இவர்கள் யேசுநாதரைப் பகைப்பதால், அவருடைய திருத் தாயாராகிய மரியம்மாளையும் பகைப்பதில் ஆச்சரியமில்லை. ஆகையால், துரைமகன் ’மரி’ என்னும் தூய நாமத்தைக் கேட்டு தலை வணங்குவதைக் கண்டு அவர்கள் தங்களுக்குள் சிரித்து அவனை எள்ளி நகையாடினார்கள். துரைமகன் அதனைக் கண்டு, “நீங்கள் என்னைப் பரிகசிப்பது ஏன்?” என்று வினவினான். அவர்கள், “உயர் ஜாதியிலே பிறந்த சீமானாகிய நீர் ஓர் பெண்ணின் பெயரைக் கேட்டு தலை வணங்கினதால் நாங்கள் உம்மைப் பரிகசித்தோம்.” என்றார்கள்.

இந்த நிந்தைச் சொற்களைக் கேட்டு துரை மகன் மிகவும் சீற்றங் கொண்டான். ஆனால், கோயிலிலிருந்தபடியால், அதை அடக்கி பூசை கண்டான். பூசை முடிந்த பிறகு யூதர் இருவரும் கோயிலைவிட்டு வெளியேறினர். துரை மகன் கோபாவேசத்துடன் அவர்களைப் பின் தொடர்ந்து, இடையிற் செருகியிருந்த உடைவாளை உருவி : “பொல்லாதவர்களே, பரலோக பூலோக ஆண்டவளாகிற கன்னிமரியம்மாளை நிந்தித்ததற்காக இதைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள்” என்று ஒருவனை வெட்டினான். அவன் கீழே விழுந்து செத்தான். மற்றவன் முகத்திலே குத்துண்டு காயம்பட்டான். குத்துண்டவன் மற்ற யூதரிடத்தில் தனக்கும் தன் நண்பனுக்கும் நடந்தவற்றைச் சொன்னான். அவனை அழைத்துக் கொண்டு நீதிமன்றத்திற்குச் சென்று முறையிட்டனர். நீதிபதி அவர்களை விசாரித்த பின் குத்திக் காயப்படுத்தின துரை மகனின் பெயரை வினவினான்.

காயம்பட்ட யூதன், “பிரபுவே, என்னைக் குத்தினவன் பெயர் எனக்குத் தெரியாது. ஆனால், அவனுக்கு ஒரு கண் குருடு. இந்த அடையாளத்தால் அவனை எளிதில் காட்டுவேன்.” என்றான். நீதிபதி அவனுடன் ஒரு சேர்வைக்காரனையும் சில ஊழியர்களையும் அனுப்பினான். அவர்கள் பட்டணத்துக்குள்ளே துரை மகனைத் தேடித் திரியும்போது, துரை மகன் கோபம் அமர்ந்தபின், தான் செய்த குற்றத்தின் கனத்தை உணர்ந்தான். அரசாங்க நீதிக்குப் பயந்து கோயிலுக்குள்ளே போய் தேவதாயாரைப் பார்த்து “பூலோகத்துக்கு ஆண்டவளே நான் ஒருவனைக் குத்திக் கொன்றேன். இன்னொருவனைக் காயப்படுத்தினேன். நான் பெரும் பாவி. அறியாமல் கோபத்தினாலே செய்த இப்பெரும் பிழையை மன்னிக்க வேண்டும். அவர்கள் உம்மை நிந்தித்துப் பேசியதால், நான் அவர்களை வெட்டினேன். அரசாங்க நீதிக்கு நான் இரையாகாதபடி என்னைக் காப்பது உமது கடன்” என்று மிகவும் உருக்கமாக வேண்டிக்கொண்டு தன் வீட்டுக்குத் திரும்பினான்.

அப்போது அவன் எதிரே சேர்வைக்காரனும் ஊழியக்காரர்களும் காயம்பட்ட யூதனும் வந்தார்கள். அவன் அருகே வந்ததும் காயம்பட்டவன் சேர்வைக்காரனிடம், “இதோ என்னை வெட்டியவன் . நான் முன் சொன்னதுபோல, அவனுக்கு ஓர் கண் குருடு, பாருங்கள்,” என்றான். சேர்வைக்காரன் துரைமகனைப் பிடித்து நீதிமன்றத்திற்குக் கொண்டுபோனான். துரைமகன் வழியெல்லாம் தேவமாதாவைப் பார்த்து, “தாயே, உம்மை நம்பினேன், என்னைக் கைவிடாதேயும்,” என்று வேண்டிக்கொண்டான்.

அவன் நீதிமன்றத்தை அடைந்ததும் நீதிபதி யூதர்களை விளித்து, “உங்களில் ஒருவனைக் காயப்படுத்தினது இந்தத் துரைமகன்தானா?” என்றார். அவர்கள் எல்லாரும், “இவன்தான்” என்றார்கள். அப்போது நீதிபதி, “குத்திக் காயப்படுத்தின துரைமகன் ஒரு கண் குருடன் என்றீர்களே. ஆனால் இவனுக்கு இரண்டு கண்களும் நன்றாக தெரிகின்றனவே, அது எப்படியாகும்?” என்று கேட்டான். நீதிபதியின் சொற்களை யூதர்கள் நம்பவில்லை. ஆகையால், உண்மையை அறியத்தக்கதாக அவர்கள் அவன் எதிரே வந்து கவனித்தார்கள். துரை மகனுக்கு இரண்டு கண்களும் ஒளியுள்ளனவாக இருக்கக் கண்டு ஆச்சரியப்பட்டு வெட்கி பேசாமல் நின்றார்கள்.

அப்போது நீதிபதி யூதர்களைப் பார்த்து, ”பொல்லாதவர்களே, நீங்கள் என்னை ஏமாற்றி துரைமகனை அவமானப்படுத்தியிருக்கிறீர்கள். ஆகையால், இந்த கனமான குற்றத்திற்கு அபராதமாக நீங்கள் வருடந்தோறும் இம்மாதத்தில் உங்களில் ஒருவனை நீதிமன்றத்திற்கு அனுப்ப வேண்டும். அவன் நீதிமன்ற வாயிலில் நிற்க, ஒரு கிறீஸ்துவன் அவனைத் தன் கையால் முகத்தில் அறைவான்” என்று தீர்ப்பளித்தார். ஆகையால், தேவமாதாவின் சகாயத்தால் துரைமகனுக்குத் துன்பம் வராமல் இருந்ததுந் தவிர அற்புதமாக குருடு நீங்கி கண் ஒளியும் பெற்றான்.

Second allusion
“அந்தநாள் ரோமை நகர்தனையாண்ட
கொடுங்கோலனான ஜூலியன் அரசனாம்
மிண்டன் உனது அடியார் மேற்
பகைகொண்டு
செய்த தீவினை கண்டு, நீ யிரங்கி
வெய்ய அத்துக்ஷ்டனை
சிக்ஷ்டவொரு முனிவராம் “மெர்க்கூரை”
விரைவில் ஏவி
வீழ்த்தி உயிர் மாய்த்து
நினது அடியாரைக் காத்த கதை வீணல்லவே!”

Explanation

18 – ம் புதுமை

கிறிஸ்துவர்களின் சகாயமான தேவதாய் வேத துரோகி ஜூலியன் இராயனைத் தண்டித்தல்

ரோமை ராச்சியத்தில் ஜூலியன் என்றொரு அரச குமாரன் இருந்தான். இவன் சிங்காதனம் ஏறுமுன் கிறீஸ்துவனைப்போல நடித்து வந்தான். எனினும், இவன் அந்தரங்கத்தில் பொய்யான தேவர்களைக் கும்பிட்டு வந்தான். இதையறியாத பொதுமக்கள் அவனைக் கிறீஸ்துவன் என்று நம்பி இவனுக்குப் பட்டம் சூட்டினார்கள்.

சிறிது காலத்திற்கெல்லாம் அவனுடைய சுயரூபம் வெளிப்பட்டது. அவன் திருச்சபையின் விரோதியாகி பெரிய வேத கலகம் விளைவித்தான். பல மேற்றிராணி ஆண்டவர்களும், எண்ணற்ற குருக்களும் சந்நியாசிகளும் கன்னியர்களும் விசுவாசிகளும் வேதத்திற்காகக் கொல்லப்பட்டனர். அநேகம் கோயில்கள் இடித்துச் சுட்டெரிக்கப்பட்டன. வேதசாட்சிகளின் இரத்தம் வெள்ள ஆறாய் ஓடிற்று. எனினும், அவனுடைய கிறீஸ்துவ இரத்த வெறி தீரவில்லை. ஆகையால், பாரசீக நாட்டின்மேல் படையெடுத்துச் செல்லுமுன் அவன் தன் தேவர்களை நோக்கி, “தெய்வங்களே, உங்களால் என் படை வெற்றி கண்டு திரும்புமானால், உங்களுக்கு என் தேசத்திலுள்ள எல்லாக் கிறீஸ்துவர்களையும் பலியிடுவேன்” என்று வேண்டிக்கொண்டு எழுபத்தையாயிரம் வீரர்களுடன் புறப்பட்டான். இவன் இப்படி வேண்டிக்கொண்டதைக் கேட்ட கிறீஸ்துவர்கள் அஞ்சி நடுங்கினார்கள்.

இப்படி அதிகம் பயந்தவர்களுள் செசாரெயா பட்டணத்துக் கிறீஸ்துவர்களும் இருந்தார்கள். அவர்கள் தங்கள் மேற்றிராணியாராகிய அர்ச். பசிலியார் என்கிறவரை அணுகி, அழுகைப் பிரலாபத்துடன் தங்களுக்கிருந்த திகிலை வெளியிட்டார்கள். அவர் அவர்களுடைய அழுகையைக் கண்டு இரங்கி இராயன் நினைத்த பொல்லாப்புக்கு அவர்கள் தப்பித்துக்கொள்ளும்படி எல்லாரையும் மூன்று நாளைக்கு தேவதாய்க்குத் தோத்திரமாக ஒருசந்தியிருக்கக் கட்டளையிட்டார். அதன்படி எல்லாரும் செய்தார்கள். அதன் பிறகு மேற்றிராணி ஆண்டவரும், குருக்களும், விசுவாசிகளும் திரண்டு நகரத்தின் ஓர் புறத்தில் மலைமீதிருந்த தேவமாதாவின் ஆலயத்திற்குச் சென்றார்கள். மேற்றிராணியார் தேவதாயாரின் சுரூபத்தின் முன் முழங்காலிலிருந்து அழுகையோடு, “ தயையுள்ள கன்னிகையே, துன்பப்படுகிறவர்களின் ஆறுதலே, இந்தப் பட்டணத்துக் கிறீஸ்துவர்கள் படும் துன்பத்தைப் பார்த்து இவர்களுக்கு இரங்கியருளும். நாங்கள் எல்லோரும் உமது திருக்குமாரனை தைரியமாய் விசுவசிக்கிறதாலும், இராயனின் கட்டளையை நிராகரித்ததாலும் எத்தனை பொல்லாப்புகளையும் கக்ஷ்டங்களையும் அனுபவித்தோமென்று தேவரீர் அறிந்திருக்கிறீர். மிகவும் சக்தியுள்ள தாயே, இந்தப் பொல்லாத இராயனுடைய ஆணவத்தைப் பாளையத்திலே அடக்க வேண்டும் ; ஏனெனில் அவன் ஒரு புலிபோலவும் நாங்கள் ஆடுகளைப்போலவும் இருக்கிறோம். உமது திருக்குமாரரின் திரு மந்தையைச் சேர்ந்த ஆடுகளாகிய எங்களை அந்தக் கொடிய புலியின் கையிலிருந்து தப்பும்படிச் செய்வது உமது கடமை” என்று மகா பக்தி பற்றுதல் சுறுசுறுப்புடன் வேண்டிக் கொண்டார்.

அந்தக் கோயிலில் தேவமாதாவின் சுரூபத்தையன்றி வேதசாட்சியான அர்ச். மெர்க்கூரியஸ் என்கிறவருடைய சுரூபமும் ஒன்று இருந்தது. அதன் கையிலே ஒரு ஈட்டி இருந்தது. மேற்றிராணி ஆண்டவர் தேவதாயைப் பார்த்து வேண்டிக்கொண்டபின், தேவமாதாவின் சுரூபம் அற்புதமாய் வாய்த்திறந்து அர்ச். மெர்க்கூரியஸைப் பார்த்து : ” நீர் போய் உம்முடைய கையிலிருக்கிற ஈட்டியால் ஜூலியன் இராயனைக் கொன்று கிறீஸ்துவர்களை அவன் செய்த பொல்லாப்புகளிலிருந்து இரட்சித்துக்கொள்ளும்” என்று திருவாய் மலர்ந்தது. தேவதாய் திருவுளம் பற்றிய வார்த்தைகள் மேற்றிராணியாருக்கு மாத்திரம் கேட்டது.

தேவதாய் மெர்க்கூரியஸூக்கு மேற்கூறிய கட்டளையிட்டபின், அந்த சுரூபம் மறைந்து போயிற்று. உடனே மேற்றிராணியார் தாம் அற்புதமாய் கண்டவற்றையும் கேட்டவற்றையும் மற்ற கிறீஸ்துவர்களுக்கு அறிவித்து, தேவதாயாருக்கு நன்றி செலுத்த கட்டளையிட்டார். சிறிது நேரத்திற்கெல்லாம் மேற்றிராணியார் மறைந்துபோன சுரூபம் திரும்பவும் கோயிலுக்குள் நுழைவதைக் கண்டார். அதன் கையிலிருந்த ஈட்டி முழுமையும் இரத்தம் தோய்ந்திருந்தது. உடனே அதன் பொருளை விளங்கிக்கொண்ட அவர் சந்தோக்ஷத்தால் அழுது தேவதாயார் கிறீஸ்துவர்களுக்குச் செய்த பெரிய உபகாரத்திற்காக நன்றி செலுத்தினார்.

இது நடந்த ஏழாம் நாள் இராயன் பாளையம் இறங்கியிருந்த இடத்திலிருந்து பட்டணத்திற்கு வந்த சிலர் “ஜூலியன் என்கிற இராயன் டைகிரிஸ் என்கிற ஆற்றின் அருகே பாளையம் இறங்கி இருக்கிறபோது, இன்றைக்கு ஏழு நாட்களுக்கு முன்னே, இராயனுடைய கூடாரத்திற்குள்ளே ஒரு துரை ஒருவரும் அறியாமல் இராத்திரியில் புகுந்து தன் கையிலிருக்கிற ஈட்டியால் இராயனை குத்தினான். குத்தின உடனே அந்தக் கோபத்திலே இராயன் தன் கையால் இரத்தத்தை வாரி, பரலோகத்தை அண்ணாந்துப் பார்த்து இறைத்து, ‘கலிலேயனே, ஜூலியனை நீ ஜெயங்கொண்டாய்’ என்று கத்தியபடி அவலமாய் செத்தான்.” என்று சொன்னார்கள். இதைக் கேட்ட கிறீஸ்துவர்கள் அடைந்த சந்தோக்ஷத்திற்கும், தேவதாயாருக்குச் செலுத்தின நன்றியறிந்த தோத்திரத்திற்கும் அளவில்லை.

by A.X. Alexander

With the passage of time, with migrations from the coast ,with the erosion of kinship and relations, with education in the upswing, with the growth of contempt for the past, with exposure to different communities and groups , some of the established and singular customs of the community are facing slow extinction.
One such custom on the wane is VASAPPADI MARIYAL , a mock ceremony enacted by the Murai Mappilai and the Bride Groom—a custom that so struck the foreigners’, mind as strange, that they considered necessary to make a mention of it in the District Gazetteer.

A District Gazetteer is almost a bible for the British District officials to know the History, Geography, People , Agriculture and Education , Industries, Banking, Trade and Commerce, Communications,Economic trends,General Administration, Law and Order, Justice, Education,. Health , Tourist Spots etc. It is a text book that helps him to administer the district.

In the Tuticorin District Gazetteer , there is a reference to the VASAPPADI MARIAL –the custom in marriage peculiar to us.

I Quote;-.
“Since the Parathavars are all converted to Catholicism and till date the whole group was following the faith that marriages will be celebrated only in the church as it is the practice with other castes also. But a queer secular ceremony ritual is practiced by the Parathavars, which is unusual to the other Catholic communities. This ritual is called VASAPPADI MARIYAL—literally picketing at the threshold. When a Parathava girl is given in marriage to other than the paternal aunts ‘s son or maternal uncle’s son , this ritual is performed.

After the marriage in the church, the young couple will be taken in procession. Then they will remain in the place which is allotted to them. In the evening, the bride groom will be invited to the bride’s home.

The moment, the groom enters the home , the Murai Mappillai of the bride will obstruct the groom entering the home. There will be a verbal dueling between them. The Murai Mappillai will argue that he is the only person who has the right to marry the girl.

Regarding the verbal duel there is a song. Sometimes the dueling song will be sung and performed by two substitutes for the contestants. This mockery will come to an end with the bride groom presenting a gold ring to the Murai Mappillai.”

I chanced upon one such song given to me in 1994 by Late Thiru. D.A. Jayaseelan Carvalho, Labour Commissioner, Government of Tamilnadu .I thought I should record the song for two reasons. One to expose the talent of our village poets and two, to underline the mirth and tensionless marriages of the past.

மணமகளின் தாய்மாமன் – மகன் மணமகனை வழிமறித்தல்

மணமகளின் தாய்மாமன் மகன் :-

இந்த இராவினில் இங்கு வந்த காரணமென்ன
எழிலார் குணசீலரே
துந்துபி தொனி முழங்க மதிகுல
துவச விருதுகள் இலங்கவே
சமூக நிபுணர்கள் இருபுறமும் புடை
சூழ்ந்து வர நவம் இலங்கவே
செந்தமிழ் இசை பாடவும் சுர
நாதஸ்வரம் வீணை கூடவும்
சுற்றம் மகிழ சுகிர்த மணமுடன்
அன்றே புகழ்பெற்று இன்றே துணிவுற்று
(இந்தராவினில்)

மணமகன் :-

கலியாணம் செய்த என்றன்
பெண்ணரசியைக் கண்டு
களிகூற வந்தேன் தோழரே
நந்தாப் புகழ் நிம்ப நகரில் அமர் திரு
நற்றேவாலயம் நாடியே
நலமுலவுகுரு (பங்குத்தந்தை பெயர்) முன்
நவிலும் மெய்ம் மணம் சூடியே
எண்ணரும் ஜனர் கூடவும் எங்கள்
இதயம் அன்பு கொண்டாடவும்
திண்ணமுடனே திருநுதலாள்தனை
சீர்த்தியுடன் மனப்பூர்த்தியே கண்டு
இந்தராவினில்

மணமகளின் தாய்மாமன் மகன் :-

உத்தமரே எங்கள் அத்தை மகளை நீர்
உவந்து மணம் செய்தல் நியாயமோ?
ஊரிலுள்ள பெரியோர்கள் உமக்கென்று
உதவினதும் சம்ப்ரதாயமோ?
வித்தகா செல்ல விடுவேனோ யானும்
வீணில் ஆத்திரப்படுவேனோ
கொத்து சரமார் முத்துமாலையும்
கொண்டே தருவதை நன்றேயறியாமல்
இன்றே தருவதை எண்ணி நினையாமல்
(இந்தராவினில்)

மணமகன் :-

உரிமையுறும் என்றன் அருமை தம்பியே
ஓதுவது என்ன நியாயமோ?
உலக வழக்கத்தை அகற்றி விடுவது
ஓர்மையற்ற மாபேதமே
சரிகைச் சோமனும் சாத்துவேன் இன்னும்
தக்க பரிசுகள் ஏற்றுவேன்
உற்சாகமாக நில்லும் அச்சமதைத் தள்ளும்
மெச்சும் கணையாழி அச்சாரமாய்க் கொள்ளும்
(இந்தராவினில்)

விருத்தம்
மணமகளின் – தாய்மாமன் மகன்:-
கணையாழி ஈன்ற மணவாளனே நின் கனங்
குழலாளோடு
இணையான பாலும் ஜலம் போலும் கூடி
இனிது வந்து
கனமான பேறு பதினாறும் பெற்று—
இக்காசினியில்
தினம் வாழ ஏகன் கிருபை செய்வார் நித்தியம்
ஜெயம் ஜெயமே.

முற்றும்

BY A.X. ALEXANDER.

While writing the paper on VASAPPADI MARIAL, repeatedly there was a twitch in the corner of my inner head that I had read somewhere a graphic description of the parava marriage,but I was not able to pinpoint where exactly ;; till this morning, when it flashed in the inner mind that it was from The MADRAS MAIL (1907) quoted by Thurston In his celebrated “ CASTES AND TRIBES IN SOUTH INDIA.’’ Continue reading The Parava Marriage in the Past →

During my pre – New year tele- chat with my younger brother Rev, Fr. Dr. A.G. Leonard S.J. Former Principal, St. Joseph’s college, Trichchirapalli, and presently Minister in Arulanandar college, Karumathur, Madurai district, it came to my knowledge from him that there are a few letters of Jesuit parish priests of Kamuthy available in the Archives at Shenbaganur which will throw more light on the parish than what I have written in the GLOBAL PARAVAR on 9th April 2012.

While thanking him for the information, I requested him to get copies of these and send them to me for appropriate use. He informed me that he would; but as soon as he is comfortable with electricity supply.

Nevertheless, he sent me over mail Four sheaves—One containing names of all the Jesuits interred in the Loyola college Cemetery, Madras, and the Other three, Obituaries left by fellow Jesuits on FR. VARIN s.j, Fr. MAHE s.j, and Sch.IVOR CUTHBERT SNELL s.j, These are culled from Caritas magazine – 1957 and 1959.

The note on Sch. Snell was by Fr. Lawerence Sundaram s.j who was my English Professor from my P.U.C.to my M.A. and who gave me the job of English lecturer on the very next day of my completing my M.A, University Examination in St. Joseph’s College, Trichirappalli – and who later unhesitatingly sent me off the college, the moment I mentioned to him that I would be preparing for the Union Public service Examination, while being on the staff of the English department, saying only two firm sentences ;-

1) “NO MAN CAN SERVE TWO MASTERS – TEACHING AND PREPARING FOR EXAMINATIONS’’. And NONE CAN RIDE TWO HORSES.
2)’’ I CANNOT SACRIFICE THE INTEREST OF MY STUDENTS FOR YOUR SAKE’’

But yet, the Father was so kind to me that he put me back as lecturer the very next day I completed my Union Public service commission examinations even without my asking.

He was always proud of me and never hesitated to tell anyone while introducing me to them, that he had taught three generations of our family –my father , me , my brothers and my daughter. Yet, while handling the department as HOD, he never wavered in his decision. He packed me off. It was very bitter then. But now to recollect, what a great good he had done to me by forcing me out of the college!
All these appointments and reliefs were made without any appointment order or relieving order – a fact that one cannot dream of these days! So much so, that when I meet Young Jesuits from St. Joseph’s I quip ‘’Still I have a lien With St. Joseph’s college and I can claim my professorship in the college at any time!”
The other note was on Fr. Mahe s.j.in whose name the once vast play ground of St. Joseph’s still exists though now shrunk in size and shape by a clutter of buildings.

The Note on Fr. Mahe s.j. was by Fr.F.X.Frohely s.j. who I, as a student remember, as a very old priest frail and weak, with spectacle on his nose and yet saying mass at 4-45 am in one of the side altars of St. Joseph’s College Church with a magnifying glass in the trembling hand ,to support his failing sight to read the big fonted Missal specially designed for old priests like him.

Fr. Frohely s.j. in his Note on Mahe has said as follows on the formation of Tuticorin Diocese which I thought I should share with you, as it reveals how the Jesuits held our ancestors close to their heart.

”In January 1923, news came from Rome that preparations were to be made for the creation of a secular diocese along the Fishery Coast. Accordingly, all the parishes on the coast from Vembar to Edindagarai were placed under the immediate jurisdiction of Rev. Fr. Louis who was appointed at the same time Vicar General. This entailed a complete re- shuffling. All the Jesuit fathers were to be withdrawn from the parishes of the Paravas and to be replaced by the members of the secular clergy, and this somewhat unpleasant task fell to the lot of the superior of Palayamkottai (Fr.Mahe.)

It was with a heavy heart that the Jesuit missionaries bade farewell to the dear children of St. Francis Xavier, among whom they had worked for many many years.

On 11Th June of the same year FR. TIBURTIUS ROCHE was nominated by the Holy See as the First Bishop of the new Diocese of Tuticorin.”

With the creation of Tuticorin Diocese, the Jesuits moved away from our parishes. With the growth of new educational institutions in our territory, we have become a rarity in Jesuit institutions. In the Jesuit order itself we, the first Roman Catholics in Tamil land are only a handful.

by A.X..Alexander